ένα φιλάκι είναι λίγο... πολύ λίγο: ΣΑΒΒΑΤΟ 14 ΜΑΡΤΙΟΥ, 19.00 Εθνική Λυρική Σκηνή

ΕΝΑ ΦΙΛΙ,
ΔΥΟ ΦΙΛΙΑ,
ΠΟΛΛΑ ΦΙΛΙΑ ΣΤΗ ΛΥΡΙΚΗ!

λεσβίες, έτερο, γκέι, τρανς, αμφί,
συμπολίτες, συναγωνίστριες,
γειτόνοι, μαμάδες, μπαμπάδες, θείοι, θειες,
ζευγαρωμένες και μπακούρια
όλες-οι
ΕΛΑΤΕ
για έναν μαραθώνιο φιλιού έξω από την Εθνική Λυρική Σκηνή, όπου συνεχίζονται οι παραστάσεις της όπερας "ρουσάλκα".

επαναφέρουμε στο δρόμο το φιλί που κόπηκε από τη σκηνή και αντιδρούμε έμπρακτα στην ομοφοβία της ορχήστρας (και όχι μόνο).
γιατί οι επιθυμίες μας δεν καταστέλλονται.
γιατί ένα φιλί είναι πάντα όμορφο.
γιατί άμα τους ενοχλεί, έχει αξία να το δείχνουμε.

γιατί πάντα θέλαμε να φιλήσουμε έναν άγνωστο έξω στο δρόμο.
γιατί η αγάπη θα σώσει τον κόσμο.
γιατί είναι Σάββατο βράδυ, Σάββατο βράδυ, Σάββατο βράδυ, Σάββατο βράδυ!


Τα πρώτα φιλιά αρχίζουν να πέφτουν στις 7μμ πριν την έναρξη της παράστασης.

[καλούμαστε να είμαστε όσο το δυνατόν πιο δημιουργικοί ως ομάδες ή κατά μόνας μοιράζοντας κείμενα, παίζοντας μουσική, ζωγραφίζοντας στενσιλ, δίνοντας περφορμανς στο δρόμο, φορώντας κουλά (ή καθόλου) ρούχα και γενικότερα συμβάλλοντας στη δημιουργία μιας χαοτικής ερωτικής ατμόσφαιρας]

ΠΟΥ: εθνική λυρική σκηνή, ακαδημίας 59-61, Αθήνα
ΠΟΤΕ: το Σάββατο 14 Μαρτίου από, τις 7μμ έως όσο πάει

ΑΝΟΙΧΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ ΓΙΑ ΔΡΑΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΟΜΟΦΟΒΙΑ

Ανοιχτό κάλεσμα για συζήτηση και δράση με αφορμή την επίθεση ομοφοβίας των μουσικών της Ορχήστρας
σε παράσταση της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.
Με αφορμή την ομοφοβική συγκάλυψη που τους προσέφερε η Διεύθυνση της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.
Με αφορμή την επίκληση στην ομοφοβική «συνείδηση» που εκβιάζει και απαιτεί να πειθαρχήσουμε
στο όνομα κάποιας «κανονικότητας».

Οι αφορμές είναι πολλές...

Αιτία η αγανάκτηση για την καθημερινή, συστηματική και ανυπόφορη κουλτούρα της ομοφοβίας
που καλλιεργείται γύρω μας.

Σημείο συνάντησης
ΣΤΕΚΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ,
Τσαμαδού 13, Εξάρχεια

την ΠΕΜΠΤΗ 12/3/09
στις 8:30 μ.μ.

Κάναμε το (πρώην) πάρκινγκ ΠΑΡΚΟ

Πλέον δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να πάρουμε την πρωτοβουλία και να δράσουμε άμεσα ώστε να μην αφήσουμε έναν ακόμα υπαίθριο χώρο να γίνει τσιμέντο.

Όλοι εμείς, κάτοικοι των Εξαρχείων και άλλων γειτονιών της Αθήνας, κρίναμε πως με τη δημιουργία πάρκου στο χώρο του πρώην πάρκινγκ (Χαρ. Τρικούπη, Ναυαρίνου & Ζωοδ. Πηγής) θα βελτιωθεί σημαντικά η ποιότητα ζωής στην πόλη μας.

Σπάσαμε, λοιπόν, τα τσιμέντα και φυτεψαμε δέντρα και φυτά, δημιουργώντας έναν ζωντανό χώρο πρασίνου, έκφρασης και παιχνιδιού.

Καλούμε όλο τον κόσμο να στηρίξει με οποιονδήποτε τρόπο το νέο πάρκο που έχει δημιουργηθεί.

Ανοιχτή Συνέλευση Τετάρτη 11 Μαρτίου 7μμ

Η ΟΡΓΗ ΚΑΙ Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΥ

Η ΟΡΓΗ ΚΑΙ Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΥ
ΠΟΛΕΙΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ - ΒΟΥΝΑ ΤΟΥ ΜΕΞΙΚΟΥ

«Συντρόφισσα, σύντροφε. Εξεγερμένη Ελλάδα. Εμείς οι ζαπατίστας, οι πιο μικροί, από αυτή την γωνιά του κόσμου σε χαιρετάμε. Δέξου τον σεβασμό μας και τον θαυμασμό μας γι’ αυτό που κάνεις και σκέφτεσαι. Από μακριά μαθαίνουμε από σένα. Σε ευχαριστούμε»

7 ΜΑΡΤΗ, 7μ.μ.
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΖΑΒΕΛΑ και ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ


Στις 6 Δεκέμβρη ένας δολοφόνος, προστατευμένος από την ατιμωρησία που χρόνια τώρα οπλίζει τα χέρια των κάθε λογής οργάνων του κράτους, εκτέλεσε εν ψυχρώ έναν δεκαπεντάχρονο.
Η δολοφονική σφαίρα που αφαίρεσε τη ζωή του Αλέξη Γρηγορόπουλου, πυροδότησε την έκρηξη μιας οργής συσσωρευμένης που απλώθηκε σε όλη την Ελλάδα και την φώτισε με τις φλόγες της εξέγερσης.
Οι φλόγες του Δεκέμβρη, η οργή που παρέμενε βουβή, η οργή που έγινε κραυγή, η οργή που τρέφει τα όνειρά μας, σκόρπισε το φόβο και την ανησυχία στους ισχυρούς. Γιατί βρήκε την ηχώ της σε χίλιες γωνιές του πλανήτη που αντιστέκονται στη σιωπή που θέλουν να μας επιβάλλουν.
Η αλληλεγγύη στην εξέγερση του Δεκέμβρη έσπασε όλα τα σύνορα που οι κυρίαρχοι έχουν φτιάξει. Σ’ αυτήν την αλληλεγγύη πρόσθεσε τη δική της φωνή μια εξέγερση που 15 χρόνια τώρα ζει και αντιστέκεται και χτίζει μέρα με τη μέρα μια άλλη κοινωνία θρέφοντας την κοινή ελπίδα. Από τα βουνά του νοτιοανατολικού Μεξικού οι σύντροφοι και οι συντρόφισσες ζαπατίστας στέλνουν ένα χαιρετισμό αλληλεγγύης στους εξεγερμένους και τις εξεγερμένες της Ελλάδας: «Συντρόφισσα, σύντροφε. Εξεγερμένη Ελλάδα. Εμείς οι ζαπατίστας, οι πιο μικροί, από αυτή την γωνιά του κόσμου σε χαιρετάμε. Δέξου τον σεβασμό μας και τον θαυμασμό μας γι’ αυτό που κάνεις και σκέφτεσαι. Από μακριά μαθαίνουμε από σένα. Σε ευχαριστούμε».

Το δώρο τους για την «οργισμένη νεολαία της Ελλάδας», συμβολίζει τον δικό τους αγώνα για αυτονομία, τον αγώνα όλων μας να αντισταθούμε στην βαρβαρότητα σε κάθε γωνιά του πλανήτη, τον κοινό αγώνα να χτίσουμε ζωή στην θέση του θανάτου που μας επιβάλλουν.
Καλούμε όλους τους εξεγερμένους και όλες τις εξεγερμένες σε μια συμβολική χειρονομία: στις 7 Μάρτη, τρεις μήνες μετά τη δολοφονία του Αλέξη που ήταν ο καταλύτης για μια εξέγερση που συνεχίζει να επινοεί δρόμους, όλοι μαζί, όλες μαζί να τοποθετήσουμε το συμβολικό δώρο των ζαπατίστας στη γωνία Τζαβέλα και Μεσολογγίου. Στον τόπο που είναι μέρος της δικής μας συλλογικής μνήμης, της μνήμης μιας εξέγερσης πού όσο κι αν προσπαθούν να σβήσουν τα ίχνη της από τους δρόμους δεν μπορούν να τα καταφέρουν. Γιατί την θρέφει η οργή μας .

Λευτεριά στους συλληφθέντες της εξέγερσης.
Λευτεριά στους πολιτικούς κρατούμενους στην Ελλάδα, το Μεξικό, τον κόσμο
Αλληλεγγύη στην Κ. Κούνεβα και σε ότι συμβολίζει ο αγώνας της
Αλληλεγγύη στους εξεγερμένους και τις εξεγερμένες ζαπατίστας
ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΟΡΓΗ ΜΑΣ ΔΥΝΑΜΗ

κείμενο πρωτοβουλίας παρέμβασης αγ. βαλεντίνου στου ψυρρή

Όλα ήταν στη θέση τους!
Οι πεινασμένοι στην Αφρική. Οι «ειδικοί» στην τηλεόραση.
Οι «κακοί» στη φυλακή. Οι «αναρχικοί» στα Εξάρχεια.
Αυτοί που αποφασίζουν στη βουλή. Τα λεφτά μας στα δάνεια.
Η αστυνομία στην επόμενη γωνία. Τα σπίτια μας στις τράπεζες.
Οι εχθροί μας στην Τουρκία και τη Μακεδονία. Τα πάρκινγκ μας στα πάρκα.

Η ψυχαγωγία μας στα bar. Τα παιδιά μας στο σχολείο.
Οι φίλοι μας στο facebook. Η τέχνη στα μουσεία και στις γκαλερί.
Οι επιθυμίες μας στις διαφημίσεις. Τα δέντρα μας χριστούγεννα στο Σύνταγμα.
Η ομορφιά στα κέντρα αδυνατίσματος. O έρωτας στις 14 Φλεβάρη.
Εμείς σε τέσσερις τοίχους.

ΠΕΙΘΑΡΧΙΑ ΤΕΛΟΣ

_____________________________


ΖΩΗ ΜΑΓΙΚΗ

Οι πεινασμένοι στη βουλή, οι ειδικοί στα Εξάρχεια,
οι κακοί στα κέντρα αδυνατίσματος, οι αναρχικοί στα μουσεία και στις γκαλερί,
αυτοί που αποφασίζουν στις 14 Φλεβάρη, τα λεφτά μας χριστούγεννα στο σύνταγμα,
η αστυνομία στην Αφρική, τα σπίτια μας πάρκα,
οι εχθροί μας στο facebook, τα πάρκινγκ στις τράπεζες.

Η ψυχαγωγία μας στο σχολείο, τα παιδιά μας στα bar,
οι επιθυμίες μας στην επόμενη γωνία, η τέχνη μας στα δάνεια (δεν πληρώνω, δεν πληρώνω).

Τα δέντρα μας στους δρόμους
Η ομορφιά στους δρόμους
Ο Έρωτας στους δρόμους

Εμείς;
Σε τέσσερις τοίχους;


(τα εξώγαμα του δεκέμβρη)

πορεία για την Κ. Κούνεβα

Η Λυρική Κατάληψη καλεί στην πορεία για την Κωνσταντίνα Κούνεβα, σήμερα Πέμπτη 19/02 στις 18.00 στα προπύλαια.

αριθμοι

Γυρω στα 100 ατομα αποψε στην Γενικη Συνελευση και ολοι ετοιμοι για νεες δρασεις.
Μην χανετε το ραντεβου με την Ιστορια.
Ελατε να συνεχισουμε πιο μαζικα και πιο εμπνευσμενα....

Ανακοίνωση

Οποιος έχει οπτικοακουστικό υλικό από την κατάληψη της Λυρικής, ας επικοινωνήσει με την ηλεκτρονική διεύθυνση fifis.salikas@gmail.com, για τη δημιουργία "ντοκυμαντέρ-καταγραφής" όλων όσων έγιναν τις 9 αυτές ημέρες. Το υλικό αυτό θα συγκεντρωθεί και θα χρησιμοποιηθεί αποκλειστικά και μόνο από ομάδα εργασίας που ορίστηκε στη ΓΣ(10/2), η δουλειά της οποιας, όταν ολοκληρωθεί, θα εκτεθεί σε ΓΣ.

επόμενη συνάντηση

Η επόμενη συνάντηση των Ελεύθερων Λυρικών θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 18/2, στις 19:00, στην αίθουσα Γκίνη του Πολυτεχνείου.

επόμενη συνάντηση

Επόμενη συνάντηση των Ελεύθερων Λυρικών
Τρίτη 10 Φεβρουαρίου, στις 19:00, στις μπασκέτες του Στρέφη
(αν βρέχει θα πάμε στου Γκίνη, στο Πολυτεχνείο)

Tραγούδι της Θάλασσας στην οδό Ακαδημίας

Ανέβαινα την οδό Ακαδημίας. Λίγο πριν από την Χ. Τρικούπη είδα μικρομποτιλιάρισμα, άκουσα σφυρίγματα και τραγουδιστές φωνές, είδα και μια κίνηση ανθρώπων στο οδόστρωμα. Μπα; Τι γίνεται; Διαδηλώνουν οι δικήγοροι;

Σε λίγα λεπτά ήμουν εκεί. Επτά-οχτώ κορίτσια πιασμένα χέρι χέρι χόρευαν μπαλέτο στην άσφαλτο της Ακαδημίας, μπροστά από τη Λυρική. Δεν φορούσαν πουέντ και τούτου, μποτάκια και παντελόνια φορούσαν, και χοροπηδούσαν με χάρη στο οδόστρωμα, και έριχναν το κεφάλι πίσω ξεκαρδισμένες. Από την είσοδο της κατειλημμένης Λυρικής Σκηνής, ξεχυνόταν μουσική· μουσική μπαλέτου, που ακουγόταν απόκοσμα μες στη βουή του αθηναϊκού κέντρου, δεν ακουγόταν σαν τα ντάπα-ντούπα των διαφημιστικών σταντ στους πεζόδρομους, όχι, αυτό εδώ ήταν ένα ιλαρό έπος, που μεταμόρφωνε τον χώρο, τον έβγαζε από την γκριζάδα και το καυσαέριο, που εκτίνασσε τον χρόνο τον συμπιεσμένο και βιαστικό και μίζερο και τον έκανε χρόνο γιορτής αιφνίδιας, χρόνο αναποδογυρισμένο, χαρισμένο γενναιόδωρα από παιδιά που τον έχουν άφθονο προς όλους τους κατσούφηδες και τους αφηρημένους.

Εμείς η κατακραυγή της κοινωνίας, οι αλήτες, οι καταραμένοι, εμείς που μείναμε στην πρώτη πατρίδα, στο παιδί...

Εμείς τρελοί από έρωτα, Νεκροί από πόνο, Λυσσασμένοι από συνείδηση

Εχω δει πολλές περφόρμανς, σε μουσεία και γκαλερί, σε δημόσοιους χώρους. Ελάχιστες έχουν κατορθώσει αυτό το γόνιμο παραξένισμα, την εκτροπή του χωροχρόνου από τη ρουτινιάρικη κοίτη του, αυτό το αισθητηριακό και υπαρξιακό πετάρισμα που μετέδιδε ο κυκλοτερής χορός των κοριτσιών στις μύτες, τα γέλια, οι μουσικές, τα φέιγ βολάν, αυτή η εισβολή του ζωτικού καρναβαλιού στη σκηνή της ανίας και της αβίωτης καθημερινότητας.

Τα νεαρούδια που χόρευαν έξω από τη Λυρική, απέναντι απ’ τον Δικηγορικό Σύλλογο, μοίραζαν το ρομαντικό, παθιασμένο κείμενό τους για τη σχέση της τέχνης με την κοινωνία, μιλούσαν για εξεγερμένα μπαλέτα, για δωρεάν μαθήματα ακροβατικών, σύγχρονου χορού, ιστορίας τέχνης και παραδοσιακών πολεμικών τεχνών. Μιλούσαν για μια τέχνη αδιαμεσολάβητη, για ζωή δημιουργική, για την εναντίωσή τους στην τέχνη-θέαμα και στην παθητική κατανάλωση.

Και μιλούν για μικρές ομάδες, για μικρές συλλογικότητες που συναντιούνται με άλλες συλλογικότητες και φτιάχνουν πρόσκαιρα μια μεγαλύτερη. Μιλούν για συμβολικές «απελευθερώσεις» συμβολικών χώρων, για επανοικειοποίηση του δημόσιου χώρου.

Παπαγαλία; Δεν νομίζω. Ο λόγος αυτών των διάσπαρτων μικρών συλλογικοτήτων δεν είναι ένα ακόμη copy-paste του συρμού. Πίσω από τα γνωστά λεκτικά σχήματα, πίσω από έννοιες βαρυφορτωμένες και κουρασμένες ίσως, μπορείς να διακρίνεις γνήσια αγωνία για ριζική προσέγγιση της πολιτικής, για επαναφορά σε μια πολιτική δραστική και θεμελιώδη, ικανή να ταράζει συνειδήσεις και να αλλάζει ζωές.

Μετά τις φλόγες της πρώτης εβδομάδας του Δεκεμβρίου, τα νέα υποκείμενα, αβάφτιστα ακόμη, ξεπερνούν το θέαμα της βίας, και ανακαλύπτουν την άλλη όψη του Διονύσου. Στις αφίσες, στους τοίχους, σε δικτυακά και έντυπα κείμενα, ξεπροβάλλει διαρκώς μια νέα ποίηση, επίμονη, ορμητική, υποβλητική, ποίηση που ζητάει ζωή, έκφραση, δημιουργία, αυτοπραγμάτωση. Ακούσαμε το τραγούδι της θάλασσας και δεν μπορούμε πια να κοιμηθούμε ― έτσι περιγράφεται η δίψα για ζωή στην αφίσα, κάτω από μια εντυπωσιακή μοντερνοβυζαντινή ζωγραφιά του πιο ταλαντούχου ίσως ζωγράφου της γενιάς του, του ελευθεριακού, ρομαντικού Φαϊτάκη.

Η ποίηση είναι πολιτική. Οι ανώνυμοι και επώνυμοι γραφιάδες των τοίχων και των μπλογκ επαναδιατυπώνουν δημιουργικά την κληρονομιά του Λωτρεαμόν και του Σολωμού, του Γουίτμαν και του Κατσαρού, του Μπωντλαίρ και του Γκυστάβ Κουρμπέ, του Ζακ Λουί Νταβίντ και του Ντελακρουά, του Γκόγια και του Κάσπαρ Νταβίντ Φρίντριχ. Επαναδιατυπώνουν το ρομαντικό αίτημα για σύντηξη τέχνης και ζωής, για τη ζωή ως έργο τέχνης.

Σπόροι. Θραύσματα. Τροχιοδεικτικά. Ψίθυροι. Που μπορούν να γίνουν άνθη, φωτοχυσίες και τραγούδια. Τα νεαρούδια, οι έφηβοι, οι εικοσάρηδες και τριαντάρηδες, βηματίζουν θαρρετά, χορευτικά στην κεντρική σκηνή, αυτοοργανώνονται, αυτοσχεδιάζουν, αυτονομούνται· περιφρονούν τον παλιό πολιτικό κόσμο, την πελατειακή και χειραγωγούμενη μάζα, τον κόσμο του καταναλωτισμού και της ετερονομίας, αδιαφορούν για την λαχανιασμένη correct Αριστερά και τις αγκυλώσεις της.

Σπόροι. Ομάδες, παρέες, μικρές συλλογικότητες. Οργανώνονται σαν σμήνη, ενώνονται, μεγαλώνουν και απλώνονται, σαν φράκταλ, σαν ψαρόνια, με χαοτικές συμμετρίες. Σαν δίκτυα κυψελών.

Από αυτές τις γενιές, τα σμήνη των αυτόφωτων ρομαντικών υποκειμένων, με το θεμελιώδες αίτημα για καθολική ζωή, ίσως προέλθει αναγέννηση της πολιτικής. Τη χρειαζόμαστε so badly…

ψίθυρος τίτλων τέλους: Τρύπες - Γιορτή

Ν.Ξυδάκης

apeleftheromeniliriki@gmail.com

eimaste kyproy k patision me live mousiki dromoy k horo

ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΜΕΝΗ ΛΥΡΙΚΗ

Σήμερα Σάββατο 7/2/2009 η Συνέλευση της Εξεγερμένης Λαϊκής Σκηνής αποφάσισε να αποχωρήσει από το κτίριο της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, έχοντας κατακτήσει 9 μέρες και νύχτες αυτονομίας, ελευθερίας, δημιουργίας και αυτοοργάνωσης στην πράξη.

Πράξη 1^η
Απελευθερώσαμε την Ε.Λ.Σ. ως απάντηση στο πνίξιμο κάθε ελεύθερης έκφρασης, την επιβολή πλαστών επιθυμιών, την τσιμεντοποίηση των ελεύθερων χώρων και την καταστολή. Όταν ακόμα και τα στοιχειώδη δικαιώματα καταπατώνται με χημικά, σφαίρες και βιτριόλι έχει έρθει η στιγμή να πάρουμε θέση.

Πράξη 2^η
Οικειοποιηθήκαμε ένα σύμβολο καθεστωτικής τέχνης επαναπροσδιορίζοντας τις σχέσεις μεταξύ δημιουργού και θεατή, δάσκαλου και μαθητή. Για 9 μέρες ένα μωσαϊκό ανθρώπων που συναντηθήκαμε το Δεκέμβρη, ζυμωθήκαμε μέσα από αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες και ενώσαμε πολιτική και τέχνη, μέσα κι έξω από τη Λυρική. Δεν διαχωριζόμαστε σε καλλιτέχνες και μη, είμαστε ο ανθός της ζωής.

Όποιος νομίζει ότι η λήξη της κατάληψης σημαίνει το τέλος της ανυπακοής τζάμπα χαίρεται. Δεν παραδίδουμε σε Νιάρχους, Λαμπράκηδες κι άλλους «ειδικούς» τον πολιτισμό που ούτως ή άλλως δεν τους ανήκει. Η παρουσία και η δράση μας στο χώρο της Ε.Λ.Σ. καταδεικνύει ότι η διάκριση «υψηλού-χαμηλού» πολιτισμού όχι μόνο δεν υφίσταται ουσιαστικά αλλά αποτελεί έκφραση εξουσιαστικών σχημάτων που μας διαιρούν και μας περιχαρακώνουν. Για μας η τέχνη είναι ένα πεδίο σύγκρουσης.

Πράξη 3^η
Εμείς συνεχίζουμε να οργανωνόμαστε, να εκφραζόμαστε και να δρούμε στους δημόσιους χώρους, να συμπράττουμε και να συνδημιουργούμε στη βάση της αυτονομίας και της αυτοοργάνωσης.

Η κατάληψη αυτή έκλεισε έναν πρώτο κύκλο, ο οποίος μας περιείχε όλους. Θα συνεχίσουμε ως φυγόκεντροι θύλακες, διαχέοντας την κοινή μας εμπειρία και δυναμική προς τα έξω σε κάθε γειτονιά, πάρκο και δρόμο.

Παράλληλα με την κίνηση μας οι εργαζόμενοι και καλλιτέχνες της Όπερας Teatro Colon του Buenos Aires, εξέφρασαν τη συμπαράστασή τους στο εγχείρημά μας κατά τη διάρκεια των κινητοποιήσεών τους ενάντια σε 500 απολύσεις και την ουσιαστική διάλυση της Όπερας.

Μηνύματα συμπαράστασης ήρθαν ακόμη από το πανεπιστήμιο του Ροζάριο της Αργεντινής, την κίνηση «Εξεγερμένες Γυναίκες της Βραζιλίας», από τη Βενεζουέλα, και την Ένωση Λαϊκών Συγγραφέων του Εκουαδόρ (UNAPE). Είμαστε αλληλέγγυοι σε όλους αυτούς και καλούμε κάθε εργαζόμενο να επαναπροσδιορίσει το ρόλο του μέσα στις κυρίαρχες σχέσεις και δομές.

Οι καλλιτέχνες της ζωής δεν είναι οι γελωτοποιοί της εξουσίας. Δεν θέλουμε να γίνουμε ανθρώπινες χειροβομβίδες κρότου-λάμψης στο οπλοστάσιο της ψυχικής καταστολής, αλλά πυροτεχνήματα χαράς και συγκίνησης στο δρόμο για την κοινωνική απελευθέρωση. Προτρέπουμε τους ανθρώπους να προβούν σε ανάλογα εγχειρήματα, να συναντηθούν και να συνδιαμορφώσουν πειράματα αυτονομίας.

Αλληλεγγύη στην Κωνσταντίνα Κούνεβα και σε όσους συνεχίζουν να αγωνίζονται. Συμπαράσταση στους τραυματίες της εξέγερσης. Άμεση απελευθέρωση στους συλληφθέντες.

Επανοικειοποίηση των δημόσιων χώρων. Όχι στην τσιμεντοποίηση.

Είμαστε αλληλέγγυοι στο λαό της Παλαιστίνης.

ΘΕΑΤΡΟ ΜΑΣ Ο ΔΡΟΜΟΣ - ΤΕΧΝΗ ΜΑΣ Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ

Προσεχώς 4^η πράξη

http://apeleftheromenilyriki.blogspot.com

apeleftheromeniliriki@gmail.com

Ανοιχτές πολυμορφικές δράσεις στο δρόμο

Η εξεγερμένη Λυρική σκηνή ως ένδειξη αλληλεγγύης στους τραυματίες και σε όλους τους διαμαρτυρώμενους του πάρκου Πατησίων και Κύπρου,στους συλληφθέντες της εξέγερσης, στην Κωνσταντίνα Κούνεβα, στον Παλαιστινιακό λαό, σε όσους ακόμα ψάχνουν έναν τρόπο έκφρασης, σε εμάς τους ίδιους

ΚΑΛΕΙ

σε ανοιχτές δράσεις στο δρόμο για την επανοικειοποίηση του δημόσιου χώρου. Ενάντια στην αποστειρωμένη πραγματικότητα.

Πάρτε για όπλο την φαντασία σας και βγείτε στο δρόμο.

θεατρικές παραστάσεις δρόμου - χορευτικές ομάδες - περφόρμανς -ζογκλέρ - παιχνίδια - κινούμενο κουκλοθέατρο - μουσικές δράσεις -ποδηλατικές δράσεις

Πάρτε : μουσικά όργανα ή υλικά για τη δημιουργία αυτοσχέδιων μουσικών οργάνων(φακές, μανταλάκια, τενεκεδάκια, κατσαρολικά, κουτάλια-μαχαιροπήρουνα), κόκκινες μύτες και πράσινα αυτιά, κορδέλες, χρώματα και αρώματα, σπρέυ , πινέλα,μπογιές, φαί για ψήσιμο, κορίνες, μπαλάκια και ότι θα μπορούσε να υπάρξει και δεν υπάρχει ακόμα.

Ελάτε να διακόψουμε τη ροή της κυκλοφορίας προτάσσοντας τις επιθυμίες μας.

Τόπος: Ο δρόμος (Ακαδημίας, από Λυρική σκηνή μέχρι Πατησίων)

Ώρα:

12.00 συνάντηση συντονισμού όλων των ομάδων στην κατάληψη της λυρικής

16.00 ταυτόχρονη δράση στα ορισμένα σημεία

17.00 ένωση των δρώμενων με την πορεία που ξεκινάει απο τη Λυρική σκηνή προς το
πάρκο Πατησίων και Κύπρου.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΑΒΒΑΤΟΥ- 7/2

12.00 κάλεσμα για συντονισμό ανοιχτών πολυμορφικών δράσεων
13.00 Γενική Συνέλευση
16.00 Ανοιχτές πολυμορφικές δράσεις στο δρόμο
17.00 ΚΑΛΕΣΜΑ-ΠΟΡΕΙΑ στο ΠΑΡΚΟ Κύπρου και Πατησίων
19.00 Συνέλευση πάρκου

Μετάφραση στα ελληνικά του άρθρου μας: "ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΟΠΕΡΑΣ : ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ"

Πολλά χιλιόμετρα μακριά, στην Αθήνα, έλληνες καλλιτέχνες κ εργάτες έχουν καταλάβει την Λυρική Σκηνή. Στο Μπουένος Άιρες οι εργάτες του Θεάτρου Κολόν βγαίνουν στο δρόμο για τα δικαιώματά τους. LuchArte ζητάει αλληλεγγύη με την ίδια μάχη, κατά την τέχνη και τον πολιτισμό σχεδιασμένα σαν απλό καπιταλιστικό εμπόριο. Επανάσταση στους δρόμους, στα σχολεία κ πανεπιστήμια, στα συνδικάτα, στα δημόσια κτήρια κ πάρκα. Επανάσταση επίσης κ στην τέχνη. Στη συνέχεια αναπαράγουμε την Αναφορά των εργατών του Θεάτρου Κολόν και το δεύτερο γράμμα με τα νέα από την αντίσταση στην Αθήνα.
Κάλεσμα Πράξη και γενική συνέλευση των εργατών του Κολόν
Πέμπτη 5/2,17 hs ( Οδός Libertad και TucumánΠλατεία απέναντι του Κολόν)

Οι Κρατική Ομάδα στη Μάχη καλεί όλους τους πολίτες κ τον λαό γενικά να κινητοποιηθεί κατά των απολύσεων και την ιδιωτικοποίηση του Θεάτρου Κολόν, υπέρ ενός θεάτρου με σταθερά σώματα κ προσωπική παραγωγή, ανοιχτό σε όλη την κοινότητα κ κυρίως στους εργάτες. Στη συνέχεια αναπαράγουμε το δελτίο τύπου των Εργατών του Κολόν. Ούτε μια απόλυση, ούτε μια μεταφορά του προσωπικού των συμβασιούχων. Λύση για το συνταξιούχο προσωπικό. Σεζόν 2009 Άνοιγμα και επαναλειτουργία του θεάτρου.
Την Δευτέρα 2/2 ο υπουργός πολιτισμού Hernán Lombardi δέχτηκε για δεύτερη φορά την επίσκεψη μιας ομάδας εργατών του Θεάτρου. Σε αυτή την συνάντηση μπήκαμε με τη γνώση δυο αληθειών. Από την μια, οι συνάδελφοι σε περίπτωση σύνταξης δεν έχουν πληρωθεί τον Ιανουάριο, και από την άλλη, βεβαιώθηκε ότι δεν ανανέωσαν 50 συμβάσεις εξυπηρέτησης που καλύπτουν εργασίες του προσωπικού.

Αυτά τα γεγονότα λαμβάνονται από τους εργάτες σαν ένα εκβιασμό και πίεση.
Στην συγκέντρωση οι εργάτες έχουμε ξεκαθαρίσει ότι οποιαδήποτε απόφαση που αφορά τις συνθήκες εργασίας του Κολόν πρέπει να τεθεί υπό συζήτηση σε ένα “τραπέζι κοινό” όπως αναφέρει ο νόμος της αυταρχίας και ο νόμος 471 ελεύθερης δημόσιας εργασίας της πόλης, και κατά συνέπια αυτού οποιαδήποτε απόφαση μονομερή των εργατών είναι παράνομη.
Η δική μας στάση ήταν να μην καινοτομούν, αυτό σημαίνει να διατηρηθούν οι συμβάσεις ως έχουν επειδή οι συνάδελφοι συμβασιούχοι κάνουν δουλειά προσωπικού. Άλλο ζήτημα ήταν η μην μετακίνηση του προσωπικού σε άλλους μέρος εργασίας, να σταματήσουν οι εκφοβισμοί στο προσωπικό προς σύνταξη κ να πραγματοποιηθεί η πληρωμή τους μέχρι να γίνει το “κοινό τραπέζι” του θεάτρου Κολον το οποίο είναι το νόμιμο όργανο όπου να συζητηθούν αυτά τα ζητήματα.
Επίσης ζητήθηκε να δουλευτεί με άμεσο τρόπο στη σεζόν 2009. Ο υπουργός δεσμεύτηκε μπροστά των εργατών να εκτελεί μια αγγελία για πέντε ουσιαστικά θέματα στις επόμενες 72 ώρες. (με προθεσμία αυτή την Πέμπτη 5/2).
Lombardi πρέπει να τοποθετηθεί για
1.Άνοιγμα και επαναλειτουργία το 2010
2.σεζόν 2009
3. Κατάσταση των συμβασιούχων
4. Κατάσταση του προσωπικού προς σύνταξη
5. Κοινό άνοιγμα του θεάτρου

Μπροστά αυτού του γεγονότος η συνέλευση των εργατών αποφάσισε να οργανώσουν μια γενική συνέλευση την Πέμπτη 5/2 στις 17 ώρας στην οδός Libertad και Tucumán.
Καλούμε σε αυτήν την πρωτοβουλία όλες τις οργανώσεις τις κοινωνίες των
πολιτών συνδεδεμένες με τον πολιτισμό, τους γείτονες της πόλης κ γενικά σε όσους ενδιαφέρει το θέατρο με “αυτοπαραγωγή” και βάσεις σταθερές με μοναδικό σκοπό το κοινωνικό κέρδος.
(Ομάδα Marrón de Sutecba - Ομάδα Violeta de ATE)
Τρίτη 3 Φεβρουαρίου 2009

ΠΟΙΟΣ ΕΥΘΥΝΕΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΣΤΗ ΓΑΖΑ; Ο ΣΙΩΝΙΣΜΟΣ 

του Πιερ Σταμπούλ, Μέλους της Εθνικής Γραμματείας της UJFP (Γαλλική Εβραϊκή Ένωση για την Ειρήνη)

Εισαγωγή στον διάλογο σχετικά με αυτή την ιδεολογία

Ο αιματηρός πόλεμος που διεξάγει ο ισραηλινός στρατός στη Γάζα δεν ήρθε από το πουθενά. Η Τζίπι Λίβνι είχε προειδοποιήσει, 48 ώρες πριν την επίθεση, όλα τα σιωνιστικά πολιτικά κόμματα, και όλα την επιδοκίμασαν, ακόμα και το Μερέτς (η σιωνιστική αριστερά). Το κίνημα «Ειρήνη τώρα» και οι λεγόμενοι «αριστεροί» συγγραφείς (αλλά φανατικοί σιωνιστές), Άμος Οζ, Αβραάμ Γιεχοσούα και Δαβίδ Γκρόσμαν, συμφώνησαν επίσης με την επίθεση, υποστηρίζοντας, λίγο αργότερα, τη σύναψη ανακωχής. Όλοι συμμερίζονται την επίσημη άποψη στο Ισραήλ: γι’ αυτούς, η Χαμάς είναι ένα τέρας, με το οποίο δεν μπορεί να συναλλάσσεται κανείς, και εναντίον του οποίου είναι αυτονόητο το δικαίωμα στη δολοφονία, έστω και αν υπάρξουν «παράπλευρες απώλειες».

Κάποιοι αντι-ιμπεριαλιστές Ισραηλινοί Εβραίοι αντιτίθενται στον πόλεμο. Καταθέτουν μαρτυρίες και διαδηλώνουν καθημερινά με μεγάλο θάρρος. Δεν αντιπροσωπεύουν παρά μια μικρή μειοψηφία (φαίνεται πως το 95% των Εβραίων του Ισραήλ συμφώνησε με την προοπτική της επίθεσης εναντίον της Χαμάς) αλλά η σημασία και η επιρροή τους υπερβαίνει τον αριθμό τους. Όλοι είναι μη σιωνιστές ή αντι-σιωνιστές. Είναι οι μόνοι που κατανοούν τη φύση του εγκλήματος που διαπράττεται κατά της Γάζας: έγκλημα πολέμου και έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Θα πρέπει πια να τελειώνουμε με την ατιμωρησία αυτού του κράτους-τραμπούκου. Και αυτό θα επιτευχθεί μέσα από το μποϋκοτάζ του Ισραήλ, όσο διαρκεί η κατοχή, καθώς και με την παραπομπή σε δίκη των εγκληματιών πολέμου.

Μια ολοκληρωτική ιδεολογία

Στο Ισραήλ, τα πάντα είναι σιωνιστικά. Η ταυτότητα, η νοοτροπία, η ιστορία που διδάσκεται, τα ΜΜΕ, οι νόμοι, ο αέρας που αναπνέουν οι άνθρωποι. Κανένας δεν μπορεί να ξεφύγει από αυτή την ιδεολογία που διαποτίζει τα πάντα. Στο όνομα αυτής της ιδεολογίας, 60 χρόνια μετά την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ, ο μισός πληθυσμός των Βεδουίνων του Νεγκέβ ζει σε παραγκουπόλεις, χωρίς δρόμους, χωρίς νερό και ηλεκτρικό, χωρίς πραγματικά σπίτια, επειδή το εβραϊκό κράτος δεν αναγνωρίζει τα χωριά τους και τις ιδιοκτησίες τους. Στην περιοχή ανάμεσα στη Μεσόγειο και τον Ιορδάνη, ζουν περίπου 5 εκατομμύρια Παλαιστίνιοι και 5,5 εκατομμύρια Εβραίοι. Εξ αιτίας του σιωνισμού, οι πρώτοι δεν έχουν κανένα δικαίωμα. Είτε βομβαρδίζονται και σφαγιάζονται, είτε τα εδάφη τους καταλαμβάνονται, είτε είναι πολίτες δεύτερης κατηγορίας μέσα στην ίδια τη χώρα τους. Το απαρτχάιντ έχει εδραιωθεί.

Στη διάρκεια της πολυποίκιλης και διαφοροποιημένης ιστορίας του ιουδαϊσμού, ο σιωνισμός εισέβαλε αιφνίδια εδώ και πάνω από έναν αιώνα, και, σήμερα, επιδιώκει να επιβληθεί σε όλους τους Εβραίους. Αν του ασκούμε κριτική χωρίς να είμαστε Εβραίοι, γινόμαστε υποχρεωτικά αντισημίτες. Και αν είμαστε Εβραίοι, τότε θεωρούμαστε «προδότες που μισούμε τον εαυτό μας». Αν, δε, είμαστε Παλαιστίνιοι, ο σιωνισμός δίνει το δικαίωμα να μας σκοτώνουν, για την αγαθή υπόθεση, βέβαια, της ιερής και απαραβίαστης «ασφάλειας του Ισραήλ».

Δεν ήταν όμως πάντοτε έτσι. Το 1948, όλα τα μεγάλα ονόματα του αμερικανικού ιουδαϊσμού, με επικεφαλής τους Άλμπερτ Αϊνστάιν και Χάννα Άρεντ, απευθύνουν μια επιστολή στον πρόεδρο Τρούμαν παροτρύνοντάς τον να συλλάβει ή να απελάσει τον τρομοκράτη Μεναχέμ Μπεγκίν που, λίγο πριν, είχε σφαγιάσει 200 κατοίκους στο χωριό Ντέιρ Γιασίν. Στα μάτια του κόσμου, τότε, τον ιουδαϊσμό αντιπροσώπευαν οι Ρόζα Λούξεμπουργκ, Φρόιντ, Κάφκα,  Αϊνστάιν,  Άρεντ. Όλοι και όλες ήταν μη θρησκευόμενοι και μη σιωνιστές, όπως και η πλειοψηφία των 6 εκατομμυρίων θυμάτων της ναζιστικής γενοκτονίας. Πως φτάσαμε σ’ αυτή την αντιστροφή, ώστε οι αξίες φασιστών (δεν βρίσκω άλλη λέξη) όπως ο Μπεγκίν, ο Σαμίρ, ο Λίμπερμαν, ο Σαρόν, να έχουν επιβληθεί και υιοθετηθεί από τους εγκληματίες Όλμερτ, Πέρες, Μπαράκ, Λίβνι…, καθώς και από έναν μεγάλο αριθμό των ηγετών των εβραϊκών κοινοτήτων στη Γαλλία;

Αυτή η μετάλλαξη είναι ακατανόητη αν δεν εξετάσουμε τι ακριβώς είναι ο σιωνισμός: ένας εθνικισμός, μια μορφή αποικιοκρατίας και, ταυτόχρονα, ένας μεσσιανισμός που δημιούργησε έναν «νέο τύπο εβραίου ανθρώπου». Επίσης, μια ιδεολογία που εξελίχθηκε σε ακραία μιλιταριστική, οικοδομώντας μια χώρα που μεταβλήθηκε σε προγεφύρωμα του ιμπεριαλισμού στη Μέση Ανατολή. Μια ιδεολογία που διακηρύσσει ότι προσφέρει στους Εβραίους ένα «απάνεμο λιμάνι». Και με ερμηνευτικό κλειδί την εργαλειοποίηση της γενοκτονίας και του αντισημιτισμού.

 

Μια φαλκιδευμένη ιστορία

Οι σιωνιστές κατασκεύασαν μια φανταστική ιστορία του ιουδαϊσμού. Παρόλο που η μεγάλη πλειοψηφία των πρώτων σιωνιστών ήταν άθρησκοι, και συχνά πολύ εχθρικοί απέναντι στους θρησκευόμενους, αυτοί αναζήτησαν στη Βίβλο όλες τις «δικαιολογίες» για το αποικιακό σχέδιο που άρχισαν να επινοούν.

Εδώ και δεκάδες χρόνια, υπάρχει μια συμφωνία ανάμεσα στους αρχαιολόγους και τους ειδικούς στην αρχαία ιστορία (βλ. Η Βίβλος χωρίς πέπλο, των Φινκελστάιν και Σίλμπερμαν, εκδ. Bayard). Τα γεγονότα που αναφέρονται στον Αβραάμ και τον Μωυσή είναι, στο σύνολό τους, θρύλοι. Αλλά το πιο σημαντικό είναι ότι η κατάληψη της Χαναάν από τον Ιησού του Ναυή είναι απολύτως θρύλος. Αυτό το κείμενο, που αποτελεί μια πραγματική υπεράσπιση της εθνοκάθαρσης και του σφαγιασμού του «άλλου», δεν έχει καμία ιστορική βάση. Και όμως, αυτό είναι που χρησιμεύει ως «ιστορική» βάση για την εγκατάσταση των εποίκων στη Δυτική Όχθη και στους οπαδούς της εκδίωξης των Παλαιστινίων (την οποία υποστηρίζει η μισή ισραηλινή κοινωνία). Δεν υπάρχει ούτε ένα αρχαιολογικό ίχνος ύπαρξης του ενωμένου βασιλείου του Δαβίδ και του Σολομώντα. Εκείνη την εποχή, η Ιερουσαλήμ ήταν ένα χωριό. Είναι πολύ πιθανό ότι το βασίλειο του Ισραήλ (που καταστράφηκε από τους Ασσύριους) και εκείνο του Ιούδα (που καταστράφηκε από τους Βαβυλώνιους) αποτέλεσαν πάντα δύο διαφορετικές οντότητες. Και, κυρίως, έχει αποκαλυφθεί ότι, σε όλη τη διάρκεια της αρχαιότητας, διαφορετικοί λαοί, διαφορετικές γλώσσες και διαφορετικές θρησκείες συνυπήρχαν σε αυτή τη γη, που υπήρξε ένα πραγματικό σταυροδρόμι. Οι σιωνιστές, που βεβαιώνουν ότι αυτή είναι η γη του εβραϊκού λαού και ότι το κράτος του Ισραήλ είναι η αποκατάσταση του «ενωμένου βασιλείου», στηρίζονται σε έναν θρησκευτικό μύθο, στον οποίο δεν πίστευαν ούτε αυτοί οι ίδιοι.   

Σύμφωνα με τη σιωνιστική θεωρία, ο εβραϊκός λαός εκδιώχθηκε από τη γη του τη στιγμή του πολέμου, που διεξήγαγε ο Τίτος, και της καταστροφής του ναού. Υποτίθεται ότι έζησε για 2000 χρόνια στην εξορία, κάτω από τρομακτικές συνθήκες, μέχρι να του δώσει ο σιωνισμός τη δυνατότητα να επιστρέψει στη χώρα του.

Ωστόσο, αυτή η θεωρία είναι μια μυθοπλασία. Στο βιβλίο του, Πως επινοήθηκε ο εβραϊκός λαός (εκδ. Fayard), ο Σλόμο Σαντ αποδεικνύει, τεκμηριωμένα, ότι δεν υπήρξε ούτε εξορία ούτε επιστροφή. Τη στιγμή της καταστροφής του ναού, υπήρχαν ήδη Εβραίοι στη Βαβυλώνα, στην Αλεξάνδρεια, τη Ρώμη, την Ισπανία… Μετά την ήττα από τους Ρωμαίους, η θρησκεία ήταν αυτή που διασκορπίστηκε και όχι ο λαός. Επομένως, οι απόγονοι των Εβραίων είναι ουσιαστικά οι Παλαιστίνιοι. Άλλωστε, ο Μπεν Γκουριόν ήταν πεισμένος γι’ αυτό και αρχικά σκεφτόταν να τους ενσωματώσει στο σιωνιστικό σχέδιο.

Για πολλούς αιώνες, στη ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, και στη συνέχεια και σε άλλες περιοχές, η εβραϊκή θρησκεία εξαπλωνόταν με προσηλυτισμό. Οι Εβραίοι αποτέλεσαν ένα σημαντικό ποσοστό ανάμεσα στους κατοίκους της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Πολλοί προσηλυτισμοί έγιναν αργότερα στους Βέρβερους της Βόρειας Αφρικής και στη συνέχεια στους Χαζάρους (μια τουρκική φυλή που είχε δημιουργήσει μια αυτοκρατορία στην περιοχή ανάμεσα στην Κασπία και τη Μαύρη Θάλασσα). Κοντολογίς, οι σημερινοί Εβραίοι αποτελούνται στην πλειοψηφία τους από απογόνους προσηλυτισμένων πληθυσμών. Όσο για την επιστροφή, οι Εβραίοι, παρότι θα έχουν επανειλημμένα την ευκαιρία να εγκατασταθούν στην Ιερουσαλήμ, θα προτιμήσουν να εγκατασταθούν στη Βαγδάτη, στην Αλεξάνδρεια ή τη Θεσσαλονίκη. Δεν υπάρχει εβραϊκή «φυλή» και (κατά τον Σαντ) ούτε καν εβραϊκός «λαός». Η σιωνιστική θεωρία της εξορίας και της επιστροφής είναι μια απολύτως ιδεολογική κατασκευή.

Οι σιωνιστές εργαλειοποίησαν το επεισόδιο της Μασάντα. Μετά την κατάληψη της Ιερουσαλήμ από τον Τίτο, Εβραίοι, που εξεγέρθηκαν, πολιορκήθηκαν από τους Ρωμαίους, στο φρούριο της Μασάντα, πάνω από τη Νεκρά Θάλασσα, και προτίμησαν να αυτοκτονήσουν παρά να παραδοθούν. Εξ ού και το σύμπλεγμα της Μασάντα: «Κανένας δεν αγαπάει τους Εβραίους, δεν μπορούν να υπολογίζουν παρά μόνο στον εαυτό τους και απειλούνται μονίμως με καταστροφή». Στην πραγματικότητα, οι εξεγερμένοι της Μασάντα ήταν φανατικοί θρησκευόμενοι (οι Ζηλωτές) οι οποίοι, αρχικά, είχαν διαπράξει σφαγές κατά των Εβραίων που αποδέχονταν την ανάμειξη με τους άλλους λαούς της περιοχής και τη ρωμαϊκή κυριαρχία. 

Διασπορά και αντισημιτισμός 

Για τους σιωνιστές, η διασπορά είναι μια παρένθεση που λήγει με την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ. Αυτό είναι λάθος: η διασπορά είναι το επίκεντρο της ιστορίας των διαφόρων ιουδαϊσμών. Είναι ο χώρος όπου δομήθηκε η θρησκεία. Στη διασπορά, αναπτύχθηκαν οι διάφορες ιουδαϊκές γλώσσες (ιουδαιο-αραβική, λαντίνο, γίντις). Ο σιωνισμός προσπάθησε μανιωδώς να εξαφανίσει τις γλώσσες, τις παραδόσεις και τον πολιτισμό των διάφορων εβραϊκών κοινοτήτων της διασποράς. Τα ονόματα και τα επίθετα  των περισσότερων Ισραηλινών δεν έχουν καμία σχέση με εκείνα των προγόνων τους. Η εβραϊκή γλώσσα έχει επιβληθεί, η ισραηλινή κουλτούρα έχει λειτουργήσει σαν σβηστήρας του παρελθόντος. Για να κατασκευαστεί ο νέος τύπος Ισραηλινού, έπρεπε να «σκοτωθεί» ο Εβραίος (ο κοσμοπολίτης, ο μειονοτικός, ο άνθρωπος της διασποράς). Η πλειοψηφία των Ισραηλινών αγνοούν τα πάντα για την ιστορία τους. Αυτή η απουσία μνήμης, που έχει αντικατασταθεί από μια φαλκιδευμένη μνήμη, αποτελεί έναν από τους λόγους της αδιαφορίας τους για τον «άλλο».

Ο σιωνισμός περιγράφει τη ζωή στη διασπορά σαν μια αδιάλειπτη συνέχεια διώξεων και δυστυχίας, που πήρε τέλος με τη δημιουργία του Ισραήλ˙ προωθώντας μάλιστα την ιδέα ότι η ανάμειξη ή η ισότητα δικαιωμάτων ανάμεσα σε Εβραίους και μη Εβραίους είναι αδύνατη και πως οι Εβραίοι δεν μπορούν να ζήσουν παρά μονάχα μεταξύ τους, σε ένα εβραϊκό κράτος.

Αυτό είναι ένα περιοριστικό όραμα. Η καταδίωξη των Εβραίων ξεκινάει με τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο (4^ος αι. μ.Χ.), όταν ο χριστιανισμός γίνεται επίσημη θρησκεία. Ο χριστιανικός αντι-ιουδαϊσμός έχει πολλαπλή προέλευση: ο χριστιανισμός προκύπτει από τον ιουδαϊσμό, και οι δύο θρησκείες βρέθηκαν για μεγάλο διάστημα σε ανταγωνισμό, ενώ η κατηγορία του «θεοκτόνου» είναι κεντρική στους Χριστιανούς. Οι Εβραίοι θα υποστούν πολυάριθμες απελάσεις (με σημαντικότερη εκείνη της Ισπανίας, το 1492), μεγάλες σφαγές (σταυροφορίες, Ουκρανία), συστηματικό εγκλεισμό και διακρίσεις. Ωστόσο, υπήρξαν και πιο ευτυχισμένες περίοδοι που σημαδεύτηκαν από μια έντονη πολιτισμική ζωή. Οι σιωνιστές προσπαθούν να καταδείξουν πως οι Μουσουλμάνοι υπήρξαν πάντα εχθροί των Εβραίων. Αυτό είναι ψέμα: το καθεστώς των «Ντίμι» μπορεί να μην έδινε πλήρη πολιτειακά δικαιώματα αλλά εξασφάλισε στους Εβραίους μια σχετική ειρήνη που δεν είχε καμία σύγκριση με τις χριστιανικές διώξεις.

Παραδόξως, με τη Χειραφέτηση των Εβραίων της Ευρώπης (που αρχίζει τον 17^ο αι. στη Γερμανία και τη Γαλλία) ξεκινά η μεταστροφή του χριστιανικού αντι-ιουδαϊσμού σε φυλετικό αντισημιτισμό. Στο πρόσωπο του Εβραίου βλέπουν το εμπόδιο στην οικοδόμηση εθνικά καθαρών κρατών-εθνών. Ο Εβραίος μεταβάλλεται σε αποδιοπομπαίο τράγο όλων των εθνικισμών. Και αυτή ακριβώς η αντισημιτική συναίνεση στην Ευρώπη θα επιτρέψει τη ναζιστική γενοκτονία. 

Ο σιωνισμός ενάντια στη Χειραφέτηση

Γύρω στα 1900, στην Ευρώπη ζουν περί τα δέκα εκατομμύρια Εβραίοι. Η γλώσσα τους είναι τα γίντις. Οι κοινωνικές ανακατατάξεις τους προλεταριοποιούν μαζικά. Ένα μεγάλο μέρος τους εγκαταλείπει τη θρησκεία και στρέφεται προς τις σοσιαλιστικές ιδέες. Πολλοί πιστεύουν πως η επανάσταση, με τη χειραφέτηση των προλεταρίων, θα λύσει το πρόβλημα του αντισημιτισμού. Και αν τα κυριότερα επαναστατικά κόμματα βάζουν σε παρένθεση το «εβραϊκό ζήτημα», η Μπουντ, το εβραϊκό επαναστατικό κόμμα, προτείνει μια «πολιτισμική αυτονομία» των Εβραίων, στους τόπους που ζουν, στα πλαίσια της Επανάστασης.

Εκείνη την περίοδο εμφανίζεται και ο σιωνισμός. Αρχικά παρουσιάζεται σαν μια εβραϊκή εκδοχή των διάφορων εθνικισμών (που θα οδηγήσουν στη σφαγή του 1914 και στον ναζισμό), με βάση την απλή εξίσωση: ένας λαός = ένα κράτος. Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα: ο λαός Γίντις, που αναμφισβήτητα υπάρχει μεταξύ Βαλτικής και Μαύρης Θάλασσας, ελάχιστη σχέση έχει με τους Εβραίους του Μαρόκου, του Ιράκ ή της Υεμένης. Έτσι, λοιπόν, οι σιωνιστές επινοούν την έννοια του λαού και της εξορίας. Και ενώ η Μπουντ δημιουργεί πολιτοφυλακές αυτο-άμυνας ενάντια στα πογκρόμ, οι σιωνιστές θεωρούν πως ο αντισημιτισμός είναι αναπόφευκτος, ότι είναι μάταιο να τον καταπολεμεί κανείς και πως η μόνη λύση είναι η φυγή προς το μελλοντικό εβραϊκό κράτος. Γυρίζουν συνειδητά την πλάτη σε κάθε ιδέα ισότητας, χειραφέτησης, πολιτειακών δικαιωμάτων, ανάμειξης πληθυσμών. Λίγο πριν πεθάνει, ο Χερτζλ είχε συναντήσει έναν από τους πιο φανατικούς αντισημίτες υπουργό του Τσάρου εξηγώντας του ότι οι σιωνιστές και οι τσαρικοί έχουν κοινά συμφέροντα: να σπρώξουν σε φυγή τους περισσότερους Εβραίους. Το πογκρόμ του Κίσινεφ ή η υπόθεση Ντρέυφους χρησιμοποιούνται για να πείσουν ότι οποιαδήποτε μάχη στην Ευρώπη είναι μάταιη. Και όμως, η υπόθεση Ντρέυφους έδειξε πως ο αντισημιτισμός αφορούσε όλη την κοινωνία και πως η νίκη των προοδευτικών δυνάμεων ήταν δυνατή.

Οι σιωνιστές, συχνά κοσμικοί, και μάλιστα άθεοι, υιοθετούν τις βιβλικές γραφές και αποφασίζουν να εγκατασταθούν στην Παλαιστίνη. Πρόκειται για το περίφημο ιδρυτικό ψεύδος του Ζανγκβίλ («μια γη χωρίς λαό για έναν λαό χωρίς γη»). Έτσι, η εγκατάσταση ξεκινά με την άρνηση ύπαρξης του παλαιστινιακού λαού. Αμέσως κατασκευάζουν μια ιστορία της Παλαιστίνης, σύμφωνα με την οποία οι Εβραίοι ζούσαν εκεί, χωρίς διακοπή, για 4000 χρόνια. Πράγμα που είναι, βεβαίως, ψέμα. Μετά την τελευταία εβραϊκή εξέγερση κατά των Ρωμαίων (Μπαρ Κοχμπά), υπάρχουν ελάχιστοι Εβραίοι στην Παλαιστίνη, μια και ο πληθυσμός εκχριστιανίστηκε στη συνέχεια και, αργότερα, ασπάστηκε το Ισλάμ. Γύρω στα 1900, οι Εβραίοι αποτελούν το 4% του πληθυσμού της Παλαιστίνης, ποσοστό ίδιο με τις γειτονικές χώρες. Έχουν φτάσει εκεί από τον 18^ο αιώνα, ζουν άριστα ενσωματωμένοι και είναι αντίθετοι με κάθε ιδέα εβραϊκού κράτους.

Μέχρι τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι σιωνιστές είναι ιδιαίτερα μειοψηφικοί ανάμεσα στους Εβραίους. Όσοι μεταναστεύουν, για να γλιτώσουν από τη φτώχια ή τον αντισημιτισμό, κατευθύνονται κυρίως προς τις Ηνωμένες Πολιτείες ή τη δυτική Ευρώπη. Όλες οι εκλογές που διεξάγονται στα γκέτο, στην Πολωνία ή στη Λιθουανία, δείχνουν ότι τα σιωνιστικά κόμματα είναι μειοψηφία. Το 1939, μόνο το 3% του παγκόσμιου εβραϊκού πληθυσμού έχει εγκατασταθεί στην Παλαιστίνη.

Στο ξεκίνημα, ο σιωνισμός δεν έχει θρησκευτικό χαρακτήρα. Το θρησκευτικό σιωνιστικό ρεύμα (εκείνο του ραβίνου Κουκ) θα είναι αρχικά πολύ αδύναμο, μια και οι θρησκευόμενοι είναι στην πλειοψηφία τους σκεπτικοί, ακόμα και εχθρικοί, απέναντι στον σιωνισμό. Θεωρούν ότι το εβραϊκό κράτος υποκαθιστά τον Μεσσία. Θα πρέπει να περιμένουμε το 1967, και την ανάδυση του εθνικο-θρησκευτικού ρεύματος, για να γνωρίσουμε την τρομακτική σύνθεση αποικιοκρατίας και θρησκευτικού φανατισμού. 

Από την αποικιοκρατία στην εθνοκάθαρση

Οι σιωνιστές έφτασαν στην Παλαιστίνη με το ίδιο σύμπλεγμα ανωτερότητας απέναντι στους αυτόχθονες και την ίδια συμπεριφορά που είχαν και οι αποικιοκράτες της εποχής. Επεδίωκαν να ιδιοποιηθούν το μάξιμουμ της γης και να απωθήσουν, να περιορίσουν και να υποδουλώσουν τον λαό που ζούσε εκεί. Στο μουσείο της ισραηλινής πόλης Χαντέρα, βρίσκεται μια μεγάλη φωτογραφία με την εξής λεζάντα: «Μοσέ Χ, ιδρυτής της Χαντέρα». Γύρω από το εν λόγω άτομο, υπάρχουν δεκαπέντε περίπου Παλαιστίνιοι, αλλά οι ιδρυτές του μουσείου δεν αντιλήφθηκαν καν την ύπαρξή τους. Όλα δικαιολογούνται προκειμένου να αποκτήσουν γη. Τόσο το χρήμα, που χρησιμεύει στο να «λαδωθούν» κάποιοι φεουδάρχες και να αξιοποιηθεί η γη, όσο και η βία. Η δήλωση Μπάλφουρ σημαδεύει τη συνενοχή ανάμεσα στον σιωνισμό και τον ιμπεριαλισμό. Για τον Μπάλφουρ, που συμμερίζεται τις αντισημιτικές προκαταλήψεις της εποχής του, το όφελος είναι διπλό: από τη μια να φύγουν οι Εβραίοι της Ευρώπης και από την άλλη να εξασφαλιστεί μια ευρωπαϊκή παρουσία στη Μέση Ανατολή, όπου η οθωμανική αυτοκρατορία έχει καταρρεύσει.

Όταν οι Παλαιστίνιοι συνειδητοποιούν πως η εβραϊκή μετανάστευση σχεδιάζει να εγκαθιδρύσει ένα εβραϊκό κράτος και να τους στερήσει την ίδια τους τη χώρα, εξεγείρονται (1929, 1936) και η εξέγερσή τους συντρίβεται από τον βρετανικό στρατό. Καθ’ όλη αυτή την περίοδο, οι σιωνιστές οικοδομούν έναν πραγματικό κρατικό μηχανισμό, ενώ απουσιάζουν παντελώς από την πάλη ενάντια στην άνοδο του ναζισμού. Ακόμα χειρότερα, η δεξιά πτέρυγα του σιωνισμού, με ηγέτη τον Ζαμποτίνσκι (ο οποίος είχε ζήσει στην Ιταλία και θαύμαζε τον Μουσολίνι), εμπνέεται άμεσα από τις φασιστικές ιδέες και προτείνει, ήδη από το 1930, την εκδίωξη των Παλαιστινίων πέρα από τον Ιορδάνη. Η ομάδα Στερν του Γιτζάκ Σαμίρ (μελλοντικός πρωθυπουργός του Ισραήλ) είχε τέτοια συνείδηση της ναζιστικής γενοκτονίας ώστε, μέχρι το 1942, θα δολοφονεί Βρετανούς στρατιώτες και θα προσπαθεί να διαπραγματευτεί με τους Ναζί.

Οι σιωνιστές έπαιξαν δευτερεύοντα ρόλο στην εβραϊκή αντίσταση κατά του ναζισμού, στην οποία συμμετείχαν κυρίως κομμουνιστές ή μέλη της Μπουντ. Και όμως, η γενοκτονία (που εξόντωσε τον μισό πληθυσμό των ευρωπαίων Εβραίων και εξαφάνισε οριστικά την Γίντισλαντ) θα επιτρέψει την ίδρυση του Ισραήλ.

Οι Ευρωπαίοι, οι Αμερικανοί και οι Σοβιετικοί θα συμφωνήσουν, ήδη από το 1945, με την ιδέα ενός εβραϊκού κράτους. Θα υποχρεώσουν τους Παλαιστίνιους να πληρώσουν για ένα ευρωπαϊκό έγκλημα (τον αντισημιτισμό και τη γενοκτονία) χωρίς να έχουν την παραμικρή ευθύνη γι’ αυτό.

Γνωρίζουμε πια με σιγουριά, αφού και οι Ισραηλινοί νέοι ιστορικοί (κυρίως ο Ίλαν Πάππε) επιβεβαίωσαν αυτό που πάντα υποστήριζαν οι Παλαιστίνιοι, ότι η εκδίωξη των 800.000 Παλαιστινίων, το 1948, ήταν προμελετημένη ενέργεια. Αυτή η εθνοκάθαρση (η Νάκμπα) αποτελεί έγκλημα και καμιά ειρήνη δεν μπορεί να συναφθεί χωρίς να αναγνωριστεί αυτό το έγκλημα, για το οποίο θα πρέπει, με τον ένα ή άλλο τρόπο, να αποζημιωθούν οι Παλαιστίνιοι. Αλλά, για τους σιωνιστές, αυτή η αναγνώριση ισοδυναμεί με άρνηση του ιδρυτικού σχεδίου και της υποτιθέμενης νομιμοποίησής του. Στο σιωνιστικό φιλμ Αποκρυπτογράφηση, ο Εχούντ Μπάρακ λέει σε μια συνέντευξη: «Επιθυμούσα να δω τον Αραφάτ να αναγνωρίζει τη νομιμότητα του σιωνισμού». Με λίγα λόγια, επιθυμούσε να τον δει να συνθηκολογεί. Βρισκόμαστε στην καρδιά του προβλήματος. Ο σιωνισμός είναι ακριβώς ένα εμπόδιο για την ειρήνη.

Και μια και η Χαμάς κατηγορείται σήμερα για τρομοκρατία, θα πρέπει να προσθέσουμε ότι η σιωνιστική τρομοκρατία, στον πόλεμο του 1948, ήταν απολύτως πραγματική, με την Ιργκούν και την ομάδα Στερν (και τη Χαγκάνα, τον επίσημο στρατό, να καταλαμβάνει τις ζώνες που «εκκαθάριζαν» οι τρομοκράτες). Από το Ντέιρ Γιασίν έως την επίθεση κατά του ξενοδοχείου Κινγκ Ντέιβιντ ή τη δολοφονία του κόμη Μπερναντότ, βλέπουμε πως οι πρωταγωνιστές αυτών των εγκλημάτων έγιναν αργότερα Πρωθυπουργοί. Και σήμερα, ανακαλύπτουμε πως η Τζίπι Λίβνι, που εργάστηκε στις μυστικές υπηρεσίες, ήταν η υπεύθυνη μιας αντι-παλαιστινιακής ενέργειας στη Ρώμη. 

Η πολιτική των τετελεσμένων και η εργαλειοποίηση της γενοκτονίας

Μετά το 1948, οι σιωνιστές επιτάχυναν τη στρατηγική, που αποδείχτηκε τόσο επιτυχημένη, προωθώντας την αναγνώρισή τους από τον ΟΗΕ σε σύνορα που δεν είχαν καμία σχέση με εκείνα που προέβλεπε το σχέδιο μοιράσματος: στρατηγική των τετελεσμένων. Ήδη από το 1949, κατάσχονται τα εδάφη και οι ιδιοκτησίες των εκδιωχθέντων Παλαιστινίων. Ενώ το Ισραήλ, στην ανακωχή του 1949, όφειλε να αναγνωρίσει το δικαίωμα επιστροφής των Παλαιστινίων, το αρνείται ρητά και μάλιστα το παρουσιάζει σαν μια απαράδεκτη διεκδίκηση που θέτει σε αμφισβήτηση την ύπαρξη του Ισραήλ.

Το 1948, υπάρχουν λιγότεροι από ένα εκατομμύριο Εβραίοι στο καινούργιο κράτος. Θα χρησιμοποιηθούν όλα τα μέσα για να προκαλέσουν παντού τη μετανάστευση προς το Ισραήλ. Σιωνισμός και αντισημιτισμός θα λειτουργήσουν συμπληρωματικά, με τον δεύτερο να τροφοδοτεί τον πρώτο, και τον πρώτο να προσπαθεί να προκαλέσει τον δεύτερο, κάθε φορά που περιορίζεται η μετανάστευση. Η έλευση ενός εκατομμυρίου Εβραίων από τον αραβικό κόσμο είναι αποτέλεσμα συνδυασμού αφ’ ενός μιας εντονότατης προπαγάνδας, για να τους ξεριζώσουν από τις χώρες στις οποίες ζούσαν εδώ και αιώνες, και αφ’ ετέρου της στάσης των περισσότερων αραβικών κυβερνήσεων, που έβλεπαν με μεγάλη ικανοποίηση αυτές τις αποχωρήσεις. Όσο για τους Εβραίους που έρχονταν από τις ανατολικές χώρες, η επιμονή ενός κρατικού αντισημιτισμού προκάλεσε μια ρήξη με τον κομμουνισμό (τον οποίο έβλεπε με συμπάθεια ένας μεγάλος αριθμός Εβραίων) και τη μετανάστευση προς το Ισραήλ.

Τα τετελεσμένα γεγονότα θα γνωρίσουν μια νέα εξέλιξη το 1967. Σήμερα γνωρίζουμε πως οι απειλές του Νάσερ ήταν το πρόσχημα. Ο πόλεμος, η προσάρτηση και ο εποικισμός είχαν προγραμματιστεί. Η προσάρτηση της ανατολικής Ιερουσαλήμ (που ψηφίστηκε από την Κνεσέτ) πραγματοποιείται ήδη από το 1967. Θα ακολουθηθεί από την προσάρτηση των υψωμάτων του Γκολάν. Και, καθώς δεν διέθεταν «προσωπικό» για να δημιουργήσουν εποικισμούς, οι Εργατικοί, που βρίσκονταν στην εξουσία, θα δημιουργήσουν κυριολεκτικά το εθνικο-θρησκευτικό ρεύμα (που αντιπροσωπεύει σήμερα το ¼ του πληθυσμού) προσφέροντάς του αποικίες. Στην αφετηρία αυτού του εποικισμού βρίσκεται ο Υγκάλ Αλλόν (που έχει φήμη «αριστερού»). Σήμερα, 500.000 Ισραηλινοί ζουν στα εδάφη που κατακτήθηκαν το 1967, ενώ έγιναν τα πάντα για να εξαφανιστεί η «πράσινη γραμμή» και να καταστεί οριστική η προσάρτηση.

Η στάση του σιωνισμού απέναντι στη γενοκτονία υπήρξε διφορούμενη. Οι διασωθέντες συνάντησαν αρχικά πολύ άσχημη υποδοχή στο Ισραήλ (πολλοί ζουν σήμερα εκεί κάτω από το όριο της φτώχιας). Στην υποτιθέμενη υποχωρητικότητά τους, αντιπαρέθεταν τον Ισραηλινό που, «περήφανος για τον εαυτό του, ξεχέρσωνε, μαχόταν και μετέτρεπε την έρημο σε κήπο». Σύντομα όμως, η κυβέρνηση συνειδητοποίησε το κέρδος που μπορούσε να αποκομίσει από τη γενοκτονία. Εξ ού και η δημιουργία του μουσείου Γιαντ Βασέμ, η σύλληψη και εκτέλεση του Άιχμαν. Αργότερα, το «καθήκον της μνήμης» έγινε υποχρεωτικό.

Σήμερα, λοιπόν, αυτό το καθήκον έχει μετατραπεί σε κάτι το τρομακτικό. Υπάρχει, κατ’ αρχάς, η ιδέα ότι οι Εβραίοι ήσαν, είναι και θα είναι πάντα θύματα. Οι Ισραηλινοί «φοβούνται να πάψουν να φοβούνται», γιατί αυτό θα τους υποχρέωνε να εξετάσουν το φονικό αδιέξοδο μέσα στο οποίο έχουν βρεθεί. Όταν οι Ισραηλινοί ηγέτες διαπραγματεύτηκαν με τους Παλαιστίνιους, το μόνο θέμα που τους απασχολούσε ήταν η ασφάλεια του κατακτητή. Γι’ αυτούς, ο «περιούσιος λαός» είναι αυτός που έχει όλα τα δικαιώματα. Οι σιωνιστές δοξάζουν τους τέσσερις Ισραηλινούς που σκοτώθηκαν από τις ρουκέτες Κασάμ της Χαμάς και αδιαφορούν πλήρως για τους 1000 νεκρούς της Γάζας. Το Ισραήλ είναι, μετά την Τουρκία, η χώρα όπου υπάρχουν οι περισσότεροι αρνητές της γενοκτονίας των Αρμενίων, μια και η μόνη γενοκτονία που αναγνωρίζει είναι εκείνη των Εβραίων. Είναι πολύ συνηθισμένο να παρουσιάζονται οι Παλαιστίνιοι σαν κληρονόμοι του Ναζισμού. Ο Αραφάτ χαρακτηρίστηκε ο «νέος Χίτλερ» και ο Μπέγκιν είπε, το 1982, στέλνοντας τον στρατό του στη Βηρυτό, ότι «είχε την αίσθηση πως έκανε επίθεση στο μπούνκερ του Χίτλερ». Κατά την 60ή επέτειο της απελευθέρωσης του Άουσβιτς, ο Σαρόν δήλωσε ότι αυτό αποδείκνυε πως «οι Εβραίοι έπρεπε να υπερασπιστούν οι ίδιοι τους εαυτούς τους», κοντολογίς πως όλα επιτρέπονται. Για τους διασωθέντες από το Ολοκαύτωμα και τους απογόνους τους (στους οποίους ανήκω), αυτή η εργαλειοποίηση είναι ανήθικη.

Ο σιωνισμός ισχυριζόταν ότι θα εξασφαλίσει ένα «απάνεμο λιμάνι» για τους διωκόμενους Εβραίους. Κατασκέυασε ένα εγκληματικό σχέδιο για τους Παλαιστίνιους αλλά αυτοκτονικό για τους Ισραηλινούς, ακόμα και για τους Εβραίους. Εάν υπάρχει όντως μια χώρα όπου οι Εβραίοι είναι ανασφαλείς, αυτή είναι το Ισραήλ και αυτό θα συνεχίσει να ισχύει όσο θα συνεχίζεται η καταστροφή της Παλαιστίνης.

Το Ισραήλ έχει καταλήξει να είναι ένα φρικτά μιλιταριστικό κράτος. Λέγεται, άλλωστε, ότι δεν πρόκειται για μια χώρα που διαθέτει έναν στρατό αλλά για «έναν στρατό που διαθέτει μια χώρα». Εξάλλου, η πλειοψηφία των πολιτικών ηγετών προέρχεται από τον στρατό ή από τις μυστικές υπηρεσίες. Ακόμα, το Ισραήλ έχει γίνει ένα προγεφύρωμα της Δύσης στη Μέση Ανατολή, στα πλαίσια της «σύγκρουσης των πολιτισμών». Αυτή η χώρα ενσαρκώνει τη Δύση απέναντι στους «βαρβάρους». Εξ ου και η «άδεια θανάτωσης» που της χορηγήθηκε για τη Γάζα.

 

Ο σιωνισμός έχει εξαφανίσει τις ιδεολογικές διαφορές

Οι διάφορες κυβερνήσεις εθνικής ενότητας στο Ισραήλ αλλά και το γεγονός ότι, στη Γαλλία, το CRIF ( Συμβούλιο Αντιπροσώπευσης των Εβραϊκών Θεσμών της Γαλλίας) υποστηρίζει άνευ όρων την ισραηλινή πολιτική, όλα αυτά δείχνουν ότι δεν υπάρχει καμία διαφορά ανάμεσα σε σιωνιστές της δεξιάς και σιωνιστές της «αριστεράς». Οι πρώτοι υπήρξαν πάντα «ειλικρινείς». Εδώ και 70 χρόνια, υποστηρίζουν την εθνοκάθαρση και την εκδίωξη των Παλαιστινίων. Οι δεύτεροι έκαναν το ίδιο αλλά χωρίς να τολμούν να το ομολογήσουν. Άλλωστε, η σιωνιστική «αριστερά» βρισκόταν στην εξουσία τη στιγμή που διαπράττονταν όλα τα εγκλήματα κατά των Παλαιστινίων: η Νάκμπα, ο εποικισμός, η οικοδόμηση του τείχους του Απαρτχάιντ. Ποτέ οι Ισραηλινοί δεν αποδέχτηκαν τους Παλαιστίνιους σαν ίσους. Οι συμφωνίες του Όσλο απέτυχαν γιατί όλα τα σιωνιστικά ρεύματα απαιτούσαν τη συνθηκολόγηση των Παλαιστινίων, την άρνηση από μέρους τους όλων των δικαιωμάτων τους, την αποδοχή των διεσπαρμένων μπαντουστάν, που θα βαφτίζονταν παλαιστινιακό κράτος.

Δεν υπάρχει σιωνισμός με ανθρώπινο πρόσωπο. Μια επιπλέον απόδειξη μας δίνει το έγκλημα που διεπράχθη στη Γάζα και η αδιαφορία του Ισραήλ απέναντι σε αυτό το έγκλημα. Η ειρήνη, θεμελιωμένη στην ισότητα των δικαιωμάτων και τη δικαιοσύνη, θα περάσει από την «αποσιωνιστικοποίηση» του Ισραήλ, από τη ρήξη με αυτή την εγκληματική φυγή προς τα μπρος. Ο σιωνισμός κατέστησε την ισραηλινή κοινωνία κάτι περισσότερο από άρρωστη, την έκανε αυτιστική και συνένοχη στα εγκλήματα.

Τότε, θα μας πουν, εσείς οι αντισιωνιστές υποστηρίζετε την καταστροφή του κράτους του Ισραήλ; Ας μην μπερδεύουμε τα πράγματα. Οι Εβραίοι Ισραηλινοί (5,5 εκατομμύρια άνθρωποι) αποτελούν σήμερα έναν λαό και έτσι θα συνεχίσουν να είναι. Όμως, καμία ειρήνη δεν είναι δυνατή χωρίς την απόλυτη ισότητα, πολιτική και οικονομική, ανάμεσα στους λαούς της περιοχής. Όποια λύση και αν επιλεχθεί (ένα ή δύο κράτη), αυτή θα πρέπει να προβλέπει κοινωνίες για όλους τους πολίτες τους. Επομένως, λέμε ναι, η ύπαρξη ενός εβραϊκού «κράτους» (η έννοια γαλλικό κράτος, δεν ακούγεται άσχημα, δεν φέρνει άσχημες μνήμες;), όπου οι μη Εβραίοι είναι πολίτες δεύτερης κατηγορίας, αποτελεί έναν εφιάλτη. Ένα κράτος δεν μπορεί να είναι ταυτόχρονα εβραϊκό και δημοκρατικό, αυτό αποτελεί αντίφαση. Η ειρήνη περνάει από τον σεβασμό των πολιτειακών δικαιωμάτων όλων, καθώς και από τον σεβασμό των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Ο σιωνισμός είναι μια εγκληματική ιδεολογία. Είναι ακόμα και μία καταστροφή για τον ιουδαϊσμό, ό,τι και εννοεί κανείς με αυτόν τον όρο. Κάνοντας το αμάλγαμα ανάμεσα σε Εβραίο και σιωνιστή και ταυτίζοντας κάθε κριτική στο Ισραήλ με αντισημιτισμό, οι σιωνιστές μεταβάλλουν τον «αντι-ισραηλισμό» (σύμφωνα με τη διατύπωση του Εντγκάρ Μορέν) σε αντι-ιουδαϊσμό. Συμπεριφέρονται σαν πραγματικοί πυρομανείς. Είναι καιρός πια να κλείσει η σιωνιστική παρένθεση.

Μασσαλία, 15 Ιανουαρίου 2009   

Πιερ Σταμπούλ

Γαλλική Εβραϊκή Ένωση για την Ειρήνη (UJFP) 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα http://www.info-palestine.net 

 

Δράση αντι-πληροφόρησης σε free press

Το παρακάτω κείμενο το βάλαμε ένθετο σε τουλάχιστον 10,000 free press έντυπα, χωρίς φυσικά να ζητήσουμε τη συναίνεση της έκδοσης

Αγαπητοί/ές αναγνώστες/τριες

Το έντυπο που κρατάτε στα χέρια σας είναι τσάμπα. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι δεν έχει αντίτιμο. Μάλιστα φαίνεται πως όσο πιο τσάμπα είναι κάτι τόσο μεγαλύτερο το αντίτιμο. Στις σελίδες αυτού του εντύπου μπορείς να βρεις ποιο είναι το καλύτερο ουίσκι, ένα νέο αυτοκίνητο, μια καλή ταινία στον κινηματογράφο, το πιο σούπερ υπερθέαμα που δεν πρέπει να χάσεις, ένα εστιατόριο, μια δημοφιλή θεατρική παράσταση, μια τσάμπα πρόβλεψη για το μέλλον σου, τα οικονομικά και τα συναισθηματικά σου και πολύ πολιτισμό - κι όλα αυτά τσάμπα. Βρίσκεις τσάμπα κείμενα, τσάμπα απόψεις, τσάμπα ιδέες, τσάμπα γυμνό, τσάμπα ντυμένο. Μπορείς έτσι να αράξεις στον καναπέ σου, στη θέση που βρήκες στο μετρό ή ακόμα καλύτερα στη χέστρα της τουαλέτας σου και να «ενημερωθείς» – τσάμπα. Είναι ο πιο εύκολος και πιο ανέξοδος τρόπος να μάθεις τι γίνεται στην πόλη και να είσαι ανά πάσα στιγμή έτοιμος να καταναλώσεις το καλύτερο ουίσκι, το νέο αυτοκίνητο, μια καλή ταινία στον κινηματογράφο, το πιο σούπερ υπερθέαμα που δεν πρέπει να χάσεις, ένα εστιατόριο, μια δημοφιλή θεατρική παράσταση και πολύ πολιτισμό. Μόνο που εδώ τελειώνει το τσάμπα. Ενώ εκπαιδευόσουν τσάμπα και ηθελημένα στο ρόλο του καταναλωτή, εσύ νόμιζες ότι απλά ενημερώνεσαι.

Το αντίτιμο που θα πληρώσεις δεν έρχεται όμως μόνο όταν κλείσεις το έντυπο και βγεις εκεί έξω στην κατανάλωση. Το πιο ακριβό αντίτιμο έρχεται από την ψευδαίσθηση ότι τώρα είσαι σίγουρος ότι γνωρίζεις καλά τί γίνεται στην πόλη σου. Όμως τα πράγματα που θα βρεις στις σελίδες του εντύπου αυτού δεν είναι όλα όσα συμβαίνουν σε αυτή την πόλη. Υπάρχουν κάποια πράγματα που γίνονται στην πόλη για τα οποία δε θα μάθεις ποτέ από το έντυπο αυτό.

Το σαββατόβραδο 6/12 ένας 15χρονος μαθητής, ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος, σκοτώθηκε στο κέντρο αυτής της πόλης από έναν μπάτσο που απλά στόχευσε στο στήθος του και το πέτυχε. Στο κέντρο και στις γειτονίες αυτής της πόλης αλλά και κάθε πόλης, κοντινής ή μακρινής, χιλιάδες άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους για να εκφράσουν την οργή τους για μια άδικα χαμένη ζωή αλλά και για χιλιάδες άλλες που άδικα χάνονται καθημερινά στις ατελείωτες ώρες της εργασιακής σκλαβιάς, στα θρανία, στον πόλεμο, στην τηλεόραση, στη φυλακή, στα σύνορα. Το έντυπο που κρατάς στα χέρια σου αφιέρωσε ένα από τα τεύχη του για να σε «ενημερώσει». Σου έδειξε τσάμπα φωτογραφίες, τσάμπα απόψεις, τσάμπα πρόβλεψη για το μέλλον σου. Μόνο που ακόμα κι αν δεν κατάφερε να το προβλέψει τότε, ποτέ δε σου είπε ότι τίποτα δεν έχει τελειώσει.

Δεν σου είπε ότι από εκείνες τις μέρες του Αλέξη, τουλάχιστον 300 άτομα διώκονται γιατί διαμαρτυρήθηκαν για τη ζωή τους που χάνεται. Ότι από αυτούς πάνω από 63 είναι ακόμη προφυλακισμένοι, ανάμεσά τους ανήλικοι και μετανάστες που θα αντιμετωπίσουν διώξεις ως τρομοκράτες επειδή πήραν ένα κινητό τηλέφωνο από μια σπασμένη βιτρίνα.

Δεν σου είπε ότι από τις 23/12 η Κωνσταντίνα Κούνεβα νοσηλεύεται στην εντατική με σοβαρά προβλήματα στην όραση και το αναπνευστικό μετά από επίθεση που δέχθηκε με βιτριόλι επιστρέφοντας στο σπίτι μετά τη δουλειά της. Ήταν ένας ακόμα εύκολος στόχος και στόχος για παραδειγματισμό: ήταν γυναίκα στην κοινωνία της πατριαρχίας, μετανάστρια και συνδικαλίστρια στο χώρο της καθαριότητας που διεκδικούσε το δώρο χριστουγέννων, ασφαλιστική κάλυψη και ανθρώπινους όρους εργασίας για αυτή και τις συναδέλφισές της. Στην κοινωνία της εκμετάλλευσης για να είναι κάτι φτηνό ή τσάμπα κάποιες πρέπει να τραυματίζονται ή και να σκοτώνονται.

Κι ακόμα δε θα σου πει ότι κανείς από τους παραπάνω δεν είναι μόνος του. Ότι πάνω από 600 άτομα άλλαξαν το χρόνο έξω από τις φυλακές κορυδαλλού με πυροτεχνήματα και συνθήματα για άμεση απελευθέρωση σε όλους τους φυλακισμένους. Ότι στις 27/12 έγινε κατάληψη στα κεντρικά γραφεία του ΗΣΑΠ που δούλευε η Κωνσταντίνα Κούνεβα και από τότε είμαστε συχνά στο δρόμο για να εκφράσουμε την αλληλεγγύη μας σε καθεμιά από μας που συνεχίζει να αγωνίζεται.

Αλλά κι αν ακόμα ξεφυλλίζοντας το έντυπο που κρατάς στα χέρια σου βρεις μια τέτοια είδηση θα είναι απλά για να σε κρατήσει «ενήμερο» και απαθή στον καναπέ σου, στη θέση που βρήκες στο λεωφορείο ή ακόμα καλύτερα στη χέστρα της τουαλέτας σου. Γιατί δε θα σου πει ότι υπάρχουν και πράγματα που γίνονται σε αυτή την πόλη που τα κάνουμε εμείς. Που αν δεν τα κάνουμε εμείς, απλά δεν θα γίνουν.

Και δεν θα σου πει για την κάβλα του να κάνεις εσύ τα πράγματα που γίνονται σε αυτή την πόλη. Δεν θα σου πει πως συνεχίζουμε να είμαστε στους δρόμους, άλλοτε σε κατειλημμένα δημαρχεία, άλλοτε σε κατειλημμένα θέατρα. Πως αν ακούσεις να σου μιλάει κάποια από τα μεγάφωνα του μετρό με αληθινή και όχι με τη συνηθισμένη μηχανική φωνή θα είναι μια από μας γιατί έχουμε πολλά να πούμε αλλά δεν μπορούμε να τα πούμε από τις στήλες αυτού του εντύπου αφού αυτά δεν είναι τσάμπα αλλά έχουν πολύ ακριβό αντίτιμο. Πρόκειται για τα όνειρα που έχουμε για τη ζωή μας σε αυτή την πόλη. Έχουμε όνειρα γιατί εμείς είμαστε ακόμα ζωντανοί. Και είμαστε ζωντανές γιατί δεν θα περιμένουμε να έρθει η Πέμπτη για να μάθουμε τι θα γίνει στην πόλη από τις σελίδες αυτού του εντύπου.

Αν πάλι ξεφυλλίζοντας αυτό το έντυπο αισθάνεσαι μέλος μιας κοινότητας αναγνωστών που ζούνε σε αυτή την πόλη και μοιράζονται τα ίδια πράγματα, πίστεψέ μας θα σου περάσει αμέσως μόλις το κλείσεις. Τότε θα βρεθείς πάλι μόνη στον καναπέ σου, στη θέση που βρήκες στο τρόλεϊ ή ακόμα καλύτερα στη χέστρα της τουαλέτας σου ενώ κάποιοι από μας θα συνεχίζουν την προσπάθεια να είναι μέλη μιας πραγματικής κοινότητας που αυτο-οργανώνει τις επιθυμίες και τις δράσεις της συλλογικά. Βγάζει κείμενα όπως αυτό που κρατάς στα χέρια σου, αφίσες και φέιγ βολάν που σου προσφέρονται όχι τσάμπα αλλά χωρίς αντίτιμο, γιατί το αντίτιμο το πληρώνουμε μόνο εμείς. Μέσα από αυτά καλούμε σε αυτό-οργανωμένες δράσεις που προτείνουν έναν άλλο πολιτισμό και όχι τον πολιτισμό της κατανάλωσης.

Περάσαμε από την κατάληψη της ΑΣΟΕΕ και του Πολυτεχνείου, στην κατάληψη της ΓΣΕΕ, της ΕΣΥΕΑ και της Ίριδας και προσωρινά βρισκόμαστε στην κατάληψη της Λυρικής Σκηνής, αλλά μη σε νοιάζει, δεν πρόκειται να χαθούμε.

Κατάληψη Λυρικής Σκηνής

Εξεγερμενο "Λυρικο" Ραδιοφωνο

Καθημερινή ενημέρωση από το blog για την ώρα ραδιοφωνικής εκπομπής από την κατάληψη.

Για σήμερα:

Παρασκευή, 6 Φλεβάρη, 18:00 - 20:00

Ραδιοφωνική εκπομπή απ' ευθείας από την κατάληψη με αναμετάδοση από τους 98 FM στην Αθήνα.

Αν δεν πιάνει το σήμα ή αν το προτιμάτε μπορείτε να κάνετε ακρόαση μέσω internet από το radio98fm.org ή τα streaming links που προσφέρει για ακρόαση.

Συντονιστείτε...

USA INDYMEDIA ....

http://indymedia.us/en/2009/02/35822.shtml

ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΟΠΕΡΑΣ : ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ

A miles de kilómetros de distancia, en Atenas, artistas y trabajadores griegos han tomado el Teatro de la Opera. En Buenos Aires los trabajadores del Teatro Colón salen a la calle por sus reclamos.LuchArtellama a solidarizarse con una misma lucha, contra el arte y la cultura concebidas como un mero negocio capitalistaRebelión en las calles, en las escuelas y universidades, en los sindicatos, los edificios municipales y parques. Rebelión en el arte también. Reproducimos a continuaciónComunicado de los trabajadores del Teatro Colóny segunda carta con novedades de la lucha desde Atenas. Convocatoria:Acto y asamblea general de los trabajadores del ColónJueves 5/2, 17 hs (Libertad y Tucumán, Plaza frente al Colón)La Agrupación Estatales en Lucha convoca a todos los estatales y a la población en general a movilizarse contra los despidos y el desguace privatista del Teatro Colón, y por un teatro con cuerpos estables y producción propia, abierto a toda la comunidad y en especial a los trabajadores. A continuación reproducimos el comunicado de prensa de los Trabajadores del Colón. Ni un despido, Ni un traslado Pase a planta de los contratados Solución para el personal jubilable Temporada 2009 Apertura de paritarias Reapertura del teatro El lunes 2/2 un grupo trabajadores del Teatro Colón fuimos recibidos por segunda vez por el ministro de cultura Hernán Lombardi. A esta reunión entramos con el conocimiento de dos novedades. Por un lado, a los compañeros en condición de jubilarse no se les ha depositado el sueldo del mes de enero, por otro, se supo la no renovación de 50 contratos de locación de servicio que cumplen tareas de personal de planta. Estos hechos son tomados por los trabajadores como un chantaje y apriete. En la reunión los trabajadores hemos dejado en claro que cualquier toma de decisión que atañe a las condiciones laborales del Colon tienen que ser debatidas en una mesa paritaria como lo marca la ley de autarquía y la ley 471 de empleo publico de la ciudad, y que por lo tanto cualquier decisión tomada unilateralmente por los funcionarios es ilegal. Nuestra postura fue la de no innovar, esto quiere decir que se mantengan los contratos cualquiera sea su modalidad ya que los compañeros que se encuentran en condición de contratados en el Colon realizan tareas de planta. Otro de los reclamos fue el no traslado del personal a otras reparticiones, parar las intimaciones al personal jubilable y efectuar el pago de sus haberes, todo esto hasta que se convoque a la mesa paritaria del teatro Colon que es el ámbito legal para debatir estos puntos. También se pidió que se trabaje de forma inmediata en una temporada 2009. El ministro se comprometió ante los trabajadores a realizar un anuncio sobre cinco puntos básicos en las próximas setenta y dos horas (estas se cumplen el día jueves 5/2) Lombardi debe pronunciarse sobre: 1. Reapertura del teatro en el 2010 2. Temporada 2009 3. Situación del personal contratado 4. Situación del personal jubilable 5. Apertura de paritaria. Ante esta situación la asamblea de trabajadores decidió convocar a un acto y asamblea general el día jueves 5/2 a las 17 horas en Libertad y Tucumán. Hacemos extensiva esta convocatoria a todas las organizaciones de la sociedad civil vinculadas a la cultura, a los vecinos de la ciudad y en general a todos los interesados en un teatro de producción propia y plantas estables con el único fin del rédito social. Agrupación Estatales en Lucha(Agrupación Marrón de Sutecba - Agrupación Violeta de ATE)Martes 3 de Febrero de 2009

Φτου ξελευτεριά στη Λυρική.

Την Παρασκευή 30/01/09 πάρθηκε το κτίριο της Λυρικής Σκηνής από τα χέρια των ιδιωτών και μετατράπηκε σε έναν ανοιχτό, αληθινά δημόσιο χώρο. Ένα χώρο χωρίς εισιτήριο, χωρίς ειδικότητες και δασκάλους, χωρίς σκηνοθέτες.

Γιατί η τέχνη του καπιταλισμού κοιμάται. Δεν είναι σε εγρήγορση, δεν έρχεται σε ρήξη με τις δομές που την καταστρέφουν. Το κεφάλαιο, ο αποικιοκράτης της ζωής μας, έρχεται να επαναοικιοποιηθεί -κλέβοντάς τα- όλα τα νοήματα που δίνουμε στις πράξεις μας. Ο Γκι Ντεμπόρ έγραψε: «Το θέαμα έχει υποτάξει τους ζώντες ανθρώπους στο μέτρο που η οικονομία τούς έχει ολοκληρωτικά καθυποτάξει. Είναι η πιστή αντανάκλαση της παραγωγής αντικειμένων και η μη πιστή αντικειμενοποίηση των παραγωγών».
Το κεφάλαιο τώρα πια ελέγχει τη ζωή μας και έξω από τη σφαίρα της εργασίας: τη διασκέδασή μας, την ξεκούρασή μας και όλες εκείνες τις στιγμές που δημιουργούμε από κάτι φαινομενικά ανύπαρκτο. Έρχεται να μας αναγνωρίσει ως επιτυχημένους, ή μη, καλλιτέχνες θέτοντας ως μέτρο μόνο την καπιταλιστική αξία του έργου που παράγουμε. Και τη μετρά σε επιχορηγήσεις από την ΕΕ και μεγαλοαστούς ιδιώτες.
Εμείς τη μετράμε αλλιώς. Η τέχνη είναι κοινωνική σχέση, κινητήρια κοινωνική δύναμη. Είναι εργαλείο που αποδομεί την αλλοτριωμένη πραγματικότητά μας. Είναι νερό στις ερήμους της καθημερινότητας του κοινωνικά κυρίαρχου βίου. Τη χρησιμοποιούμε για να αμφισβητήσουμε τις σχέσεις εκμετάλλευσης, να αναλύσουμε πού και πώς θα συγκρουστούμε με την εξαναγκαστική κανονικότητα. Ακόμα περισσότερο στις
μετα-Δεκεμβριανές επιταγές για επιστροφή στην κανονικότητα.

Γιατί η τέχνη του καπιταλισμού δημιουργεί ψευδαισθήσεις. Η επίφαση ότι τα θέατρα είναι χώροι που χρησιμοποιούνται από όλους είναι ένα ψέμα. Οι χώροι στους οποίους γίνονται παραστάσεις τέχνης είναι έγκλειστοι. Και έχουν αντίτιμο· πληρώνεις το θέαμά σου ανάλογα με την κοινωνική τάξη σου, την «κατηγορία» σου.
Με την κατάληψη της Λυρικής Σκηνής λέμε σκατά στην αγορά του θεάματος. Και στον κάθε ιδιώτη και οργανισμό πολιτισμού που μετατρέπει την τέχνη σε ύλη, την κάνει μονοκαλλιέργεια, τις προσθέτει υπεραξία και την πουλάει ακριβά ή φτηνά. Μονάχα αδιαμεσολάβητη η τέχνη μπορεί να σταθεί μόνη της. Αρνούμαστε να είμαστε πελάτες.

Είμαστε οι μαύροι κύκνοι, τα όμορφα παπιά, η στριγκλιά της Ζιζέλ, το παραπάτημα της μπαλαρίνας. Είμαστε οι ερασιτέχνες, οι αποτυχημένοι/ες επαγγελματίες. Αυτοί και αυτές που δεν πήραν ένσημα, που δεν πληρώθηκαν ποτέ. Είμαστε οι Αλέξηδες, οι χτυπημένοι στην πλατεία Κοτζιά, αυτοί και αυτές που περνούν τα σύνορα με την ελπίδα
ότι θα βρούνε κάτι καλύτερο και βρίσκουνε σκατά.
Θα μας βρείτε παντού. Εκεί που οδηγείτε στο δρόμο μπαλαρίνες με φρου-φρου. Ο υποβολέας στο πεζοδρόμιο της καθημερινότητάς σας. Το σπασμένο σανίδι στα αστικά σας παλατάκια.

Η τέχνη του καπιταλισμού «είναι κακό όνειρο της σύγχρονης αλυσοδεμένης κοινωνίας που τελικά δεν εκφράζει παρά την επιθυμία της να κοιμηθεί» (Ντεμπόρ).
Αρνούμαστε να είμαστε φρουροί του ύπνου και της ψευδαίσθησης.

Μας είπαν ότι οι συνθήκες για την όξυνση της επανάστασης τώρα πια ξεθώριασαν.
Κάνουν λάθος. Εμείς δημιουργούμε τις καινούριες.

Και θα τις βρείτε μπροστά σας.

1,2,3… φτου ξελευτερία
Λυρική ‘09

Ραδιοφωνική Εκπομπή - Νέα

Πειραματικά, λοιπόν και με χαμηλή ποιότητα ήχου -καθότι χάσαμε το γρήγορο internet για κάποιο λόγο:

Πέμπτη, 5 Φλεβάρη, 19:00 - 21:00

Ραδιοφωνική εκπομπή απ' ευθείας από την κατάληψη με αναμετάδοση από τους 98 FM στην Αθήνα.

Αν δεν πιάνει το σήμα ή αν το προτιμάτε μπορείτε να κάνετε ακρόαση μέσω internet από το radio98fm.org ή τα streaming links που προσφέρει για ακρόαση.

Συντονιστείτε...

OPERA THEATRE INTERACTIF REBELLE

La rébellion de décembre, alors qu'elle dessine
une force depuis toutes les luttes sociales précédentes,
fournit le terrain pour une résistance généralisée
contre tout ce qui nous offense et enchaîne nos vies.
Elle a déclenché un combat pour la vie
qui s'est diffusé sur une base quotidienne.
En guise de réponse à ceux qui comprennent la rébellion
comme un bref craquement d'allumette,
et l'écartent et la minent en disant simplement “ la vie continue”,
nous disons que la lutte ne continue pas seulement
mais a déjà redéfini nos vie sur de nouvelles bases.
Rien n'est fini; notre rage persévère.
Notre agonie n'a pas subsisté; nous sommes toujours là.
Rébellion dans les rues, dans les écoles et les universités,
dans les syndicats, les bâtiments municipaux et les parcs.
Rébellion aussi dans l'art.
Contre l'art comme spectacle consommé par des voyeurs passifs.
Contre l'esthétique qui exlut le “Différent”.
Contre une culture qui détruit les parcs
et les espaces publics au nom du profit.

Nous unissons nos voix à celle de tous ceux qui luttent.
En solidarité avec Konstantina Kuneva
et tous les arrêtés de la rébellion.
Avec notre combat et notre propre culture,
nous répondons à la répression d'état, à l'exclusion sociale
et aux tentatives des mass media de terroriser et désinformer.
Avec cette initiative qui a trouvé son origine dans les “Arts”
(en considérant la vie de chacun comme un art),
nous re-clamons un espace pour l'art de vivre de chacun et de tous
à effeuiller et à explorer la reformation de la culture.
Nous aspirons à un art non-médiatisé; ouvert et accessible à tous.
Nous libérons l'Opéra National de Grèce
car par définition il appartient à chacun d'entre nous.
Nous sentons la nécessité de reprendre les choses à leur commencement
et de réinventer le rôle de l'art.
A travers des processus auto-organisés,
nous proposons des actions créatives libres
par tous et pour tous ceux qui considèrent la culture
comme un produit de la créativité collective.
Pour reprendre et réclamer la culture qui nous a été volée.

ASSEMBLEE GENERALE OUVERTE DE L'OPERA LIBERE
CHAQUE JOUR A 9:00 PM

ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ 59

ΣΗΜΕΡΑ

Νεα καλα νεα

Γυρω στα 1000 ευρο σημερα μαζευτηκαν απο την Γενικη Συνελευση υπερ Συλληφθεντων

Ραδιοφωνική εκπομπή

Μετά από ζόρια -καθότι χάσαμε τη γρήγορη πρόσβαση στο internet:

Πέμπτη, 5 Φλεβάρη, 19:00 - 21:00

Ραδιοφωνική εκπομπή απ' ευθείας από την κατάληψη με αναμετάδοση από τους 98 FM στην Αθήνα.

Αν δεν πιάνει το σήμα ή αν το προτιμάτε θα μπορείτε να κάνετε ακρόαση μέσω internet από σύνδεσμο που θα ανακοινωθεί εδώ λίγο πριν την εκπομπή.

Συνδεθείτε...

internet ? wtf is going on ?

μας εκοψαν adsl :isdn τωρα αλλα για λιγο .εχουμε και δικα μας μεσα παντως.

ΚΑΛΑ ΝΕΑ

1500 ευρω μαζεψε η καταληψη της Λυρικης υπερ Κ.Κούνεβα σημερα μετα την ενημερωση απο την "Παναττική Ένωση Καθαριστριών και Οικιακού Προσωπικού"

μην χασετε το μασαζ

17:00 - 18 :00

θελει και λιγο χαλαρωση η επανασταση

ειμαι 5 χρονων

με πηγε η μαμα μου στην Λυρικη .επαιξα με αλλα παιδακια και ετρεξα .ειδα να χορευουν και χορεψα και εγω.εχω και φωτογραφια εδω στο bloq Πιο κατω .ηταν υπεροχα και θα ξαναπαω .Γνωρισα και την φιλη μου την Ελινα που θα ειμαστε φιλοι μια ζωη.Ειμαι πολυ χαρουμενος γιατι η μαμα μου με πηγαινε συνεχεια σε μια παλια παιδικη χαρα και κινδυνευα ελεγε η μαμα .Υστερα τις Κυριακες πληρωνε για να παιξω σε πιο καλο μερος απο την παιδικη χαρα , υστερα ομως γκρινιαζε οτι δεν εχουμε λεφτα. Μια φορα με ειχε παει και παιδικο θεατρο αλλα και παλι ηταν ακριβο μου ειπε .Τι καλα που στην Λυρικη ειναι χωρις λεφτα .τι ωραια που δεν μυριζει τσιγαρο στην σκηνη που παιζω .ευχομαι να βγαλετε και προγραμμα για παιδια σαν εμενα και την Ελινα για να κανω και αλλους φιλους .Περιμενω νεα σας
σας φιλω Δημητρακης

Ανακοίνωση της ΠΕΚΟΠ στην συνέλευση της Εξεγερμένης Λυρικής

Το κείμενο που ακολουθεί μοιράστηκε από μέλη της "Παναττικής Ένωσης Καθαριστριών και Οικιακού Προσωπικού", που συμμετείχαν στην Γενική Συνέλευση της κατειλημμένης Λυρικής. Έγινε ενημέρωση για την κατάσταση της υγείας της, τις συνθήκες που επικρατούν στον εργασιακό τομέα τους, αλλά και τους αγώνες που έδωσαν και δίνουν η Κωνσταντίνα και οι συνάδελφοι της.

Ανακοίνωση 3/2/2009

Ποιοί σακάτεψαν την Κωνσταντίνα Κούνεβα;

42 μέρες από την δολοφονική επίθεση και το σακάτεμα της Κωνσταντίνας Κούνεβα κι όμως τα ανθρωποειδή που της επιτέθηκαν κυκλοφορούν ελεύθερα!
Ίσως για να επιλέξουν το επόμενο θύμα που θα στοχοποίησουν και θα επιτεθούν.
42 μέρες από την δολοφονική επίθεση κατά της Κωνσταντίνας Κούνεβα και οι υπουργοί δημοσίας τάξης και δικαιοσύνης δεν ευαισθητοποιήθηκαν να βγάλουν ούτε μια ανακοίνωση για την πορεία των ερευνών, αν υποθέσουμε ότι γίνονται έρευνες για την αποκάλυψη των ενόχων.
Ούτε βεβαίως ο Αρχηγός της Αστυνομίας ή οι άλλοι αρμόδιοι κρατικοί παράγοντες.

Ποιά είναι άλλωστε η Κωνσταντίνα Κούνεβα; Μια απλή καθαρίστρια ειναι.
Αν συνέβαινε κάτι παρόμοιο σε έναν από τους "εντιμότατους κυρίους ή κυρίες" θα έδιναν συνεντεύξεις κάθε μισή ώρα. Θα ήταν πρώτη είδηση σε όλα τα κανάλια.

Ποιοί όμως σακάτεψαν την Κωνσταντίνα Κούνεβα;
Ποιοί επιτέθηκαν στην γραμματέα του σωματείου μας;Κύριοι υπουργοί, κύριοι βουλευτές, κύριοι αρμόδιοι;
Γιατί δεν τους απευθύνετε το εκκωφαντικό ερώτημα κύριοι καναλάρχες;
Ποιοί και γιατί οργάνωσαν την αντισυγκέντρωση στις 24 Νοέμβρη και προπυλάκισαν την Κωνσταντίνα κυνηγώντας την μέχρι την Ομόνοια;

42 μέρες από το σακάτεμα της Κωνσταντίνας Κούνεβα και οι εργολάβοι-δουλέμποροι συνεχίζουν το θεάρεστο έργο τους. Παραμένουν ασύδοτοι και προσφέρουν στις υπηρεσίες τους καλυπτόμενοι πίσω από ολόκληρο το νομικό οπλοστάσιο που τους προστατεύει.
Η υπουργός Απασχόλησης δεν έχει κάνει καμία ενέργεια να το καταργήσει και να τους αποπέμψει από τα υπουργεία, τα νοσοκομεία και τις επιχειρήσεις του ευρύτερου δημοσίου τομέα.
Ένα σχεδόν μήνα μετά την κατακραυγή που ξεσηκώθηκε, ευαισθητοποιήθηκε και κάλεσε τη μάνα της Κωνσταντίνας που τη συνόδευε η αντιπρόεδρος του σωματείου και η δικηγόρος μας.
Παρά τις υποσχέσεις της όμως για ολόπλευρη συνδρομή, τις αποκλειστικές νοσοκόμες τις πληρώνει η οικογένεια από τις συνδρομές του κινήματος αλληλεγγύης! Τελευταία προθυμοποιήθηκε να τις πληρώσει η ΑΔΕΔΥ.

42 μέρες από την δολοφονική επίθεση κατά της Κωνσταντίνας και η ηγεσία της ΓΣΕΕ δεν κάνει τίποτα ουσιαστικό για να καταργηθούν οι αντεργατικοί νόμοι που επιτρέπουν την δράση και την ασυδοσία των εταιρειών που ενοικιάζουν ανθρώπους την αυγή του 21ου αιώνα!
Για να αποσείσει μάλιστα τις τεράστιες ευθύνες της, μερικές φορές συγκεκαλυμμένα, άλλες απροκάλυπτα προσπαθεί να υπονομεύσει ή και να συκοφαντήσει την "Παναττική Ένωση Καθαριστριών και Οικιακού Προσωπικού"
Όπως όταν αρνήθηκε να υπογράψει το υπόμνημα που συντάξαμε με τα αιτήματά μας και καταθέσαμε μαζί με την πρωτοβουλία πρωτοβάθμιων σωματείων και συνδικαλιστών στο Γενικό Γραμματέα του υποργείου εργασίας.
Όπως όταν προχθές πριν από την συγκέντρωση και πορεία των σωματείων και του Κινήματος Αλληλεγγύης προς την Κωνσταντίνα Κούνεβα "αποκήρυξε" την συγκέντρωση χωρίς μάλιστα να τους το ζητήσει κανένας!

Όπως αρνείται μέχρι σήμερα να διαχωρίσει την θέση της από το εργοδοτικό σωματείο της ΟΙΚΟΜΕΤ και την υπονομευτική δράση του.
Θέλουμε να το δηλώσουμε ξεκάθαρα προς κάθε κατεύθυνση:
Αποτελούμε οργανικό μέρος του εργατικού κινήματος και αυτή μας την ιδιότητα αλλά και την αυτονομία μας δεν πρόκειται να την παραχωρήσουμε σε κανέναν. Ούτε θα επιτρέψουμε σε κανέναν να μιλάει εξ'ονόματός μας
Η δράση της γραμματέως του σωματείου μας και η τραγική της σημερινή θέση δεν προσφέρεται ούτε για πολιτική εμετάλλευση, ούτε για πλυντήριο των ευθυνών καμιάς πλευράς και κανενός φορέα.
Η ΓΣΕΕ δεν είναι φέουδο κάποιων προσώπων, ούτε κάποιας πλειοψηφίας αλλά ανήκει σε όλους τους εργαζόμενους και το εργατικό κίνημα.Απέναντι σε προσπάθειες προσχηματικές πειθαρχείας σε "ανώτερα όργανα", εμείς θα επιμένουμε να πειθαρχούμε στις αξίες του εργατικού κινήματος και του εργατικού πολιτισμού."Έκαστος εφ'ω ετάχθη"!


Τα ερωτήματα παραμένουν αμείλικτα!
Η ηγεσία της ΓΣΕΕ αλλά και άλλες συνδικαλιστικές οργανώσεις θα πρωτοστατήσουν έστω και τώρα στο ξεκίνημα ενός πανεργατικού αγώνα που θα καταργήσει τις δουλεμπορικές εταιρείες ενοικίασης εργαζομένων και στην καταστρατήγηση όλου του αντεργατικού οπλοστασίου που τις κατοχυρώνει;
Θα διώξει δίνοντας το καλό παράδειγμα σαν την γυναίκα του Καίσαρα, τον εργολάβο καθαρισμού που καθαρίζει τα γραφεία της ή θεωρεί ότι οι εργολάβοι είναι χρήσιμοι και απαραίτητοι για την ίδια, όπως και οι πάνω από 50 εργαζόμενοι με τα προγράμματα stage που δουλεύουν ανασφάλιστοι στις υπηρεσίες της;

Συναδέλφισσες και συνάδελφοι, Έλληνες και μετανάστες:

Σας καλούμε να πυκνώσετε τις γραμμές του σωματείου μας και να διεκδικήσουμε όλοι μαζί τα δίκαια αιτήματά μας.
Σας καλούμε σε επαγρύπνηση και σε αγώνες μέχρι να δικαιωθούμε.
Μην υποκύπτετε στις απειλές και την εργοδοτική αυθαιρεσία.
Είναι ελάχιστοι και είμαστε χιλιάδες!

Ο αγώνας της Κωνσταντίνας δεν μπορεί και δεν θα πάει χαμένος. Η αποτρόπαια πράξη εναντίον της ξεσήκωσε ένα τεράστιο κύμα αλληλεγγύης που δεν θα κάνει πίσω αν δεν δικαιωθούν οι στόχοι μας.

Ευχαριστούμε όλους τους εργαζόμενους, όλες τις συλλογικότητες, οργανωμένες και ανοργάνωτες στην Ελλάδα και σε ολόκληρο τον κόσμο.
Ευχαριστούμε ιδιαίτερα την νεολαία που από την πρώτη στιγμή κινητοποιήθηκε και συμβάλλει με καθοριστικό τρόπο στο τεράστιο κίνημα αλληλεγγύης που έχει δημιουργηθεί για την Κωνσταντίνα Κούνεβα.

Απαιτούμε:

ΝΑ αποκαλυφθούν και να τιμωρηθούν οι ένοχοι που σακάτεψαν την Κωνσταντίνα Κούνεβα.
Έξω οι εργολάβοι δουλέμποροι από τις δημόσιες και ιδιωτικές επιχειρήσεις.
Κατάργηση της ενοικιασμένης και ανασφάλιστης εργασίας.
Κατάργηση ολόκληρου του νομικού οπλοστασίου που τα κατοχυρώνει.

ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΚΟΥΝΕΒΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΚΙΝΗΜΑ ΓΙΑ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΝΕΟΛΑΙΑ.
ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ!

Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς
ΠΑΝΑΤΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΚΑΘΑΡΙΣΤΡΙΩΝ ΚΑΙ ΟΙΚΙΑΚΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ.

ΤΗΛ.ΦΑΞ.2108221083
http://pekop.formyjob.net/
e-mail:pekop1999@gmail.com
κινητά:6978844725-6978844730

πιο νέο κείμενο, πρωτοβουλιακό αυτή τη φορά

Τεμαχισμένα σώματα συνθέτουν νέες αρθρώσεις: το χέρι μου, το στήθος σου, το πόδι του, τα δάχτυλά της ψηλαφίζοντας χαρτογραφούν αυτό το νέο σώμα που χύνεται σαν λάβα στους νεκρούς δρόμους αυτής της πόλης, στους νεκρούς δρόμους της ζωής μας. Η έρημος που αφήσατε πίσω σας σάρωσε τα πάντα, μα τώρα πια το κάστρο σας είναι χτισμένο μες την άμμο. Τρεις πολεμίστρες χωρίς τείχη, χωρίς τύχη καμιά, που μόνοι στέκονται πάνω τους υπάκουα σκυλιά οι τελευταίοι φύλακες: μπάτσοι, δικαστές, πολιτικοί κι αφεντικά.
Σιχαθήκαμε την σοβαρότητά σας και ξαναγίναμε παιδιά. Μα τώρα πια ξέρουμε πως τα παραμύθια σας δεν είν’ αληθινά. Δεν υπάρχουν πια μυρμήγκια και τζιτζίκια. Είμαστε τερμίτες που την πέφτουν στα ξυλοπόδαρά σας, τερμίτες με φτερά και φωνές τζιτζικιών. Ετοιμοπόλεμοι αρλεκίνοι με μάσκες και πολύχρωμες στολές, παλιάτσοι με πλατιά χαμόγελα που μυρίζουνε βενζίνη και φτύνουνε φωτιές.
Κι εσείς παραπαίετε εγκλωβισμένοι στην μηχανική σας κίνηση, σαν το εκκρεμές ενός κάποιου Φουκό, κρεμασμένο απ’ το ταβάνι σ’ ένα έρημο παλιό αρχοντικό. Μα εμείς είμαστε σκουριά, κι έχουμε μαζί μας τον κισσό.
Μας διαιρέσατε, μας τεμαχίσατε. Κι εμείς αντί ν’ απλώσουμε τα χέρια, τα τεντώσαμε περήφανα πάνω απ’ το κεφάλι σαν κολυμβητές, και βυθιστήκαμε με φόρα, ο καθένας στην δικιά του μοναχική βουτιά. Μα τώρα πια μουδιάσαμε στην ίδια στάση, πιάσαμε πάτο και ξυπνήσαμε. Κι εκεί κάτω στον βυθό ανάψαμε φωτιές. Κι όταν τα κάρβουνα μας φανήκαν αρκετά, χτίσαμε τρεις μεγάλους φούρνους, κι ολόγυρα κι άλλους πολλούς και πιο μικρούς. Και μέσα τους, χέρια πολλά, ζυμώνουν συνειδήσεις. Τρεις φούρνους χτίσαμε, όπως τρεις ήτανε κι οι μάγοι, στο άλλο σας μεγάλο παραμύθι, που έχει σαν ήρωα τον Χριστό.
Μ’ ακούστε τώρα και μιαν άλλη εκδοχή. Ήταν τρεις μάγισσες ετούτη την φορά. Η πρώτη μάγισσα λεγότανε Δουλειά κι έμενε στο φρούριο της ΓΣΕΕ. Κι είχε για σύμβουλούς της κάτι γουρούνια άπληστα που τρώγαν με μανία ότι σκουπίδια τους πετούσανε τ’ αφεντικά. Αυτή η μάγισσα είχε ένα ξόρκι τρομερό. Είχε γεμίσει όλους τους δρόμους, σε πόλεις και χωριά, με γρανάζια, με κυλιόμενους διαδρόμους, με ιμάντες που μοιάζαν με λουριά. Κι οι άνθρωποι πάνω τους κινούνταν σαν μαριονέτες μηχανικές.
Η δεύτερη μάγισσα ήταν η Ενημέρωση και το αρχοντικό της λεγόταν ΕΣΗΕΑ. Για συμβούλους τούτη είχε κάτι μύγες βρωμερές, που μαζευόντουσαν και κάνανε τσιμπούσι πάνω στων αφεντάδων τα σκατά. Το ξόρκι αυτής ήταν εξίσου τρομερό. Κύματα αόρατα έριχνε μες τον αέρα, που άλλα τυπώνονταν σε φύλλα κι άλλα γίνονταν καπνός, μπαίνανε μες τα σπίτια, κλείνονταν σε ενυδρεία μαγικά, και γίνονταν ήχοι και εικόνες. Και το μυαλό των ανθρώπων ντουμάνιαζε απ’ τους πολλούς καπνούς και βλέπαν πια τα πράγματα θολά, σαν σκιές αυτών που κάποτε ίσως ήτανε απτά.
Κι η τρίτη μάγισσα λεγόταν Τέχνη κι ένα από τα κάστρα της ήταν η Λυρική Σκηνή. Και σύμβουλοί της ήταν κάτι σκουλήκια που νόμιζαν πως έχεζαν μετάξι και βάζαν πούδρες και φτιαχνόντουσαν, να κάνουν τάχα μου πως έχουνε πολύχρωμα φτερά. Το ξόρκι της ήταν ν’ ανάβει μες την νύχτα φώτα λαμπερά, και γύρω τους σαν τα μυγάκια μαζεύονταν οι άνθρωποι, έτοιμοι να καούν. Μα τα φώτα αυτά δεν καίγανε ούτε τα σώματα ούτε τα μυαλά (αυτά τα είχαν αναλάβει βλέπετε οι άλλες μάγισσες). Μουδιάζαν όμως τις αισθήσεις, και δεν αφήνανε τον κάθε άνθρωπο ελεύθερα να εκφραστεί.
Τα κάστρα αυτά όμως αλώθηκαν, κι αποκαλύφθηκε το ψέμα. Κάποιοι στην Δουλειά δώσαν μια γερή σπρωξιά, κι από την φόρα την πολύ, ο τόνος της πήγε στο «ει». Κάποιοι άλλοι την Ενημέρωση ξεσκονίσαν αρκετά, και κάτω από τις σκόνες είδαν πως αυτό που έμοιαζε με «ν» ήταν τελικά ένα «ξ». Κι εμείς που τώρα διηγούμαστε την ιστορία αυτή, βρισκόμαστε στην Λυρική Σκηνή, την Τέχνη πασπατεύουμε και πάνω στο πτώμα της χορεύουμε, και για να λύσουμε το ξόρκι ψάχνουμε την συνταγή. Κι αν θέλατε απλά μια γνώμη, η μόνη λύση είναι η Τέχνη να καεί, και πάνω στην τέφρα της ν’ ανθίσει δημιουργία μαγική.


Υ.Γ. Κουφάλες παπάδες, δικαστές, πολιτικοί, θα’ ρθει κι η σειρά σας.

Νέο Κείμενο της Κατάληψης της Εξεγερμένης Λυρικής Σκηνής

Ε.ΞΕΓΕΡΜΕΝΗ Λ.ΑΙΚΗ Σ.ΚΗΝΗ

Η εξέγερση του Δεκέμβρη δημιούργησε το έδαφος για να γεννηθούν μικρές ομάδες σε διάφορα μέτωπα. Αυτές με τη σειρά τους ένιωσαν την ανάγκη για αλληλοϋποστήριξη και αλληλεγγύη μεταξύ τους και κυρίως για μια διεύρυνση προς τα έξω. Την Παρασκευή (30/01) «απελευθερώσαμε» έναν συμβολικό χώρο του σύγχρονου πολιτισμού, την Εθνική Λυρική Σκηνή. Στην απελευθερωμένη Λαϊκή Σκηνή ενωθήκαμε σε μια μεγαλύτερη συλλογικότητα όχι μόνο για να εκφράσουμε την ανάγκη να αντισταθούμε πολύμορφα αλλά για να συνδιαμορφώσουμε τους όρους με τους οποίους μπορεί να γίνει αυτό.

Δεν θέλουμε μια «τέχνη-θέαμα» που καταναλώνεται από παθητικούς θεατές. Εναντιωνόμαστε στον πολιτισμό που καταστρέφει πάρκα και δημόσιους χώρους στο όνομα του κέρδους. Επιδιώκουμε μια τέχνη αδιαμεσολάβητη, ανοιχτή σε όλους, που ο καθένας μπορεί να δημιουργεί.

Αυτές τις τρεις μέρες της κατάληψης βιώνουμε μια συγκινητική συνεύρεση ανθρώπων της τέχνης και άλλων πολιτών από κάθε εργασιακό χώρο. Οι εκατοντάδες του κόσμου που συμμετέχουμε, ο καθένας με τον δικό του τρόπο, επικοινωνούμε και κάνουμε πράξη την αυτο-οργάνωση. Έγιναν συνελεύσεις-συζητήσεις με θέμα την σχέση της τέχνης με την κοινωνία και την εξέγερση.

Τις τρεις μέρες λειτουργίας της κατάληψης έγινε μία προσπάθεια, μέσα από καλλιτεχνικούς αυτοσχεδιασμούς και διάφορους πειραματισμούς, να ανακαλύψουμε νέα μονοπάτια επικοινωνίας και έκφρασης. Σε άτακτα χρονικά διαστήματα, η Ακαδημίας καταλήφθηκε από «εξεγερμένα μπαλέτα» και κύκλους λαϊκών παραδοσιακών χορών, που την μετέτρεψαν σε έναν ζωντανό κι ελεύθερο χώρο σπάζοντας την κανονικότητα. Οι οδηγοί χάζευαν απορημένοι, άλλοι έφευγαν εκνευρισμένοι γιατί καθυστέρησε για δυο λεπτά η ρομποτική τους καθημερινότητα, άλλοι κοίταζαν με συνωμοτικό χαμόγελο και βέβαια πολλοί μπήκαν στο χορό. Σε αυτές τις «σουρεαλιστικές» ώρες δε θα μπορούσε να λείψει και η συνάντηση της ποδηλατοπορείας με την Απελευθερωμένη Λυρική. Πραγματοποιήθηκαν δωρεάν μαθήματα ακροβατικών, σύγχρονου χορού, πολεμικών τεχνών και ιστορίας τέχνης. Έγιναν προβολές ταινιών μικρού μήκους από συλλογικότητες και ανθρώπους που συμμετέχουν στην Εξέγερση, οι οποίοι συνέθεσαν και άρθρωσαν εικόνα και λόγο.

Ακόμη συναντηθήκαμε με εργαζόμενους και καλλιτέχνες της Λυρικής (μόνιμους και μη) που μας εξέφρασαν την αγωνία τους για το αύριο. Ανησυχούν για την παράσταση της Ζιζέλ και για το αν θα έχουν αύριο δουλειά. Τους καταλαβαίνουμε και τους καλούμε πάλι να δουν και να αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα: ότι η καταπίεση, το άγχος, η ανασφάλεια για την εργασία τους αφορά την πλειονότητα των εργαζομένων και των καλλιτεχνών αυτής της χώρας.. Ότι εδώ και μήνες έχει αποφασιστεί να κλείσει ο σημερινός χώρος της Εθνικής Λυρικής Σκηνής και το Πολιτιστικό Κέντρο «Σταύρος Νιάρχος» έχει ξεκινήσει τις διαδικασίες για να συστεγαστεί στο Δέλτα του Φαλήρου η Εθνική Λυρική Σκηνή και η Εθνική Βιβλιοθήκη που θα είναι μια υπερσύγχρονη τερατο-κατασκευή. Ότι ο πολιτισμός παραδίδεται σε Νιάρχους Λαμπράκηδες κι εφοπλιστές, για να δεξιώνονται τους υψηλούς καλεσμένους τους, ενώ για τον περισσότερο κόσμο απομένει η κουλτούρα της τηλεόρασης και του σκυλάδικου. Για άλλη μια φορά ξεκουκουλώνεται και πάλι η αυταρχική πολιτική της εξουσίας η οποία συντάσσεται με τη μαφία του μεγάλου και του μικρού κεφαλαίου, πότε εκχωρώντας τον πολιτισμό στην αστική τάξη κι άλλοτε ρίχνοντας βιτριόλι σε όποιον σηκώνει το ανάστημά του και σε όποιον αντιστέκεται. Εδώ φαίνεται ο τρόπος που εξαπολύονται οι απειλές για να μας διαχωρίσουν. Απαντάμε ότι ο αγώνας είναι κοινός και όχι για τον καθέναν ξεχωριστά. Εδώ γίνονται οι ζυμώσεις κι ενώνεται ο αγώνας του εργάτη με τον καλλιτέχνη η τον κακοτέχνη.

Όλα είναι υπό συζήτηση, όλοι μαζί, προσπαθούμε να συνδιαμορφώσουμε μέρα με τη μέρα τους όρους που θέλουμε να ζούμε και να εκφραζόμαστε. Όσο για εκείνους που μας κατηγορούν ότι κρατάμε κλειστό ένα πολιτιστικό κέντρο, απαντάμε ΟΧΙ: ανοίξαμε τις πόρτες για τη δημιουργία ενός πολιτισμικού πυρήνα ελεύθερης έκφρασης και αντίστασης.

Είμαστε αλληλέγγυοι στην Κωνσταντίνα Κούνεβα και στους συλληφθέντες της εξέγερσης.

http://apeleytheromenilyriki.blogspot.com

Η δική μου Κούνεβα...

Γεννήθηκα και μεγάλωσα σε μια φτωχογειτονιά κάπου στη δυτική Αττική.

Η γονείς μου οι γνωστοί επαρχιώτες που έφτασαν στην πόλη αυτή για την επίτευξη του μικροαστικού τους ονείρου που η φυγή τους από την επαρχία τους είχε υποσχεθεί. Όταν άρχισα το σχολείο με φώναξε η μαμά μου να με ενημερώσει για το δικό της επάγγελμα. Μου είπε ότι όποιος με ρωτάει τι δουλειά κάνει εγώ θα πρέπει να απαντώ πως δουλεύει σε μια βιοτεχνία με πουκάμισα. Πράγματι ανακύκλωνα αυτά της τα λόγια για πολλά χρόνια.

Πραγματικό επάγγελμα μητρός καθαρίστρια. Σε σπίτια, σε μαγαζιά, ανασφάλιστη, με αφεντικά με αυξημένη ανάγκη για δούλους. Με συνεχείς διαπραγματεύσεις των λιγοστών χρημάτων που της έδιναν, με συνεχείς παρακλήσεις για καταβολή δώρων και επιδομάτων αδείας που σπανίως λάμβανε.

Και όλα αυτά αντί για φωνή την γέμισαν ντροπή. Το στόμα της θωρακίστηκε σε τέτοιο βαθμό που δεν την θυμάμαι ποτέ να παραπονιέται ούτε σε εμάς. Τους δικούς τους ανθρώπους. Πριν καν μεγαλώσω αποφάσισα να σπάσω εγώ αυτή τη σιωπή για λογαριασμό όλων μας. Εγώ δεν ντρεπόμουν. Εγώ δεν φοβόμουν να πω ότι η μητέρα μου είναι καθαρίστρια. Πριν καν μεγαλώσω της μίλησα. Και πριν καν μεγαλώσω μου μίλησε και εκείνη για την ντροπή της, για το φόβο της, για την συμπεριφορά της «καλής κοινωνίας» απέναντι στο προσωπικό της που το έχει ανάγκη κυρίως για αισθητικούς λόγους.

Η σιωπή έσπασε σε όλη την οικογένεια σιγά σιγά.

Πραγματικό επάγγελμα μητρός ανασφάλιστη καθαρίστρια.

Πραγματικό επάγγελμα μητρός ανασφάλιστη καθαρίστρια που δεν θα πάρει ποτέ σύνταξη.

Πραγματικό επάγγελμα μητρός ανασφάλιστη καθαρίστρια που όσες φορές ζήτησε κάτι που δικαιούται απολύθηκε.

Πραγματικό επάγγελμα μητρός ανασφάλιστη καθαρίστρια που όσες φορές άρθρωσε λόγο για τα δικαιώματα της την εξύβρισαν.

Πραγματικό επάγγελμα μητρός «Κωνσταντίνα Κούνεβα».

«Το βιτριόλι έπεσε και στα μάτια της μάνας μου. Το βλέμμα της είναι πιο καθαρό. Το βιτριόλι έπεσε και στις φωνητικές χορδές της μάνας μου. Η φωνή της είναι πιο θαρραλέα. Το βιτριόλι έπεσε και στη ψυχή της μάνας μου. Και η ντροπή της σχεδόν εξαφανίστηκε.»

Έδωσε λεφτά για τη θεραπεία της Κωνσταντίνας, ήθελε να κατέβει στο δρόμο (και ας μην τα κατάφερε) και τόλμησε να ομολογήσει στο μεγαλοαστικό σόι του πατέρα μου το επάγγελμα της.

Μου είπε: «Στεναχωριέμαι για την Κωνσταντίνα. Τα βράδια τη σκέφτομαι.»

Της είπα: «Σ’αγαπώ πιο πολύ σήμερα»

X.

YΓ. Σήμερα στις 9, στην ανοιχτή συνέλευση της κατάληψης, θα υπάρξει ενημέρωση για την υπόθεση της Κ. Κούνεβα από την πρόεδρο του παναττικού σωματείου καθαριστριών και οικιακών βοηθών και φίλη της Κωνσταντίνας, την καθαρίστρια Βλασία.

πρες ριλισ'

Περι καταληψης-απελευθερωσης της Εθνικης Λυρικης σκηνης.......

Περι καταληψης-απελευθερωσης της Εθνικης Λυρικης σκηνης.......


Δε με θεωρω ειδικο... σε τιποτα περα απο τη ζωη μου.

αντι της λυρικης θα ηταν αλλο κτηριο που συμβολιζει "πολιτισμο".

Αντιλαμβανομαι μια οποιαδηποτε κινηση καταληψης δημοσιου χωρου αυτον τον καιρο -που η νοημοσυνη μας προσβαλλεται τα μεγιστα- καθηκον καθε υγειους ανθρωπου.

Η πρωταρχικη αναγκη μας ειναι να ξαναορισουμε το τι ειμαστε μεταξυ μας οι ανθρωποι. (εχθροι, φιλοι, αγνωστοι ,αδιαφοροι, συμπνεοντες... τι?)
με καποιους εισαι κατι, με καποιους αλλους, κατι αλλο.
ε, με αυτους που εχουμε κοινο παρονομαστη την αναγκη αμεσης επικοινωνιας, συνδημιουργιας και αναπροσδιορισμο του πολιτισμου, τα λεμε ηδη στη λυρικη, αν κατι αλλο μας ενωνει στην ενεργη δραση τοτε καπου αλλου στην τοπικη συλλογικη δραση.( ειτε ειναι συνδικαλισμος, ειτε ειναι προστασια περιβαλλοντος, ειτε ειναι αντιθεση στις αυθερεσειες των ανθρωπων της εξουσιας.)
Δε μπορουν ολοι να μετεχουν λογω διαφορων κολληματων.(εγω πλεον εχω πυρετο). Η αλληλεγγυη ομως, ειναι κατι που δεν γνωριζει αποσταση, μονο αισθημα δικαιοσυνης.

αν κατι μας αφησε ο δεκεμβρης, ειναι η αναγκη μας να γνωριστουμε μεταξυ μας οι ανθρωποι που τους ενδιαφερει να ζησουν υγειως. Για τους αλλους ("ανθρωποηδεις") εχω αρχισει προσωπικα να χανω το ενδιαφερον μου... αφου ετσι κιαλλιως θα ζουν στη φουσκα του ατομικισμου τους και επομενως μη-εχοντας κοινωνικη συνδιαλλαγη (και επομενως συνειδηση) απλα δεν υπαρχουν ουσιαστικα, και αρα δε με αφορουν.

μακαρι σε καθε γειτονια να ξεπηδησουν πρωτοβουλιες, που να μπορεσουν να πλαισιωσουν τους ανθρωπους που εχουν αναγκη για ουσιαστικη επαφη με τον συνανθρωπο και επομενως να δημιουργησουν ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ!

πολιτισμο ! οχι θεωρειες για το πως πρεπει να ειναι ο πολιτισμος. Ουτε αυτον τον πολιτισμο του βιτριολι και της φυλακισης ανθρωπων που διεκδικουν τα αυτονοητα, ή τον πολιτισμο της καταστροφης του περιβαλλοντος!

το πιο ευκολο φιλοι μου ειναι να κατακρινουμε και να γκρεμιζουμε... ειναι απο ευκολο εως γελοιο.
το θεμα ειναι να δημιουργησουμε πλεον, πανω στα αποκαιδια. και ο "πολιτισμος" του ατομικισμου ειναι αποκαιδια για εμας που θελουμε να ζησουμε, να συνδιαλαγουμε, να γνωριστουμε και να κοιταχτουμε στα ματια ως συνανθρωποι!

ευχομαι σολους να ειδωθουμε καποια στιγμη αργα η γρηγορα.

οσον αφορα τα ασχημα περιστατικα καταληψεων, ειναι αξιοθαυμαστο, το οτι παρολη την κοσμοσυροη, εχθες(σαββατο), περιοριστικαν τα περιστατικα , σε φραστικα "επισοδεια" αναμεσα σε θερμοκεφαλους και ατομα περιφρουρισης του χωρου. οι αρχικοι "καταληψιες" δινουν χωρο στη συνελευση η οποια εξασφαλιζει την αυτοοργανωση, και ειναι συγκινητικο, ποσοι ενεργοποιηθηκαν για να συμβαλλουν στην οργανωση ...

ή ελατε και εσεις, ή δημιουργηστε και εσεις συνθηκες ΖΩΗΣ και οχι επιβιωσης!... οπουδηποτε κιαν ειναι το παρον σας!

καλη συνεχεια σε ολους.

Νικολας

και αποψε εκατονταδες κοσμος

Τιποτα δεν τελειωνει

τωρα

ΑΥΤΗ ΤΗΝ στιγμη γινεται προβολη των ταινιων
01:26:54
Noεμβρης 07

και ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΟΤΖΙΑ : ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ

ΜΕΣΑ ειναι γυρω στα 100 + ατομα

4/4

κλειστη Η Ακαδημιας...

Link για ταινιες που προβληθηκαν χτες

Watch antiepikairo 26-01-2009 parko kyprou in News Online | View More Free Videos Online at Veoh.com


Watch antiepikaira 19-01-2009 in News Online | View More Free Videos Online at Veoh.com

Δεν χωρουσαμε χτες στην Λυρικη (φωτο) ...εγινε συζητηση και ακολουθησαν προβολες...

MEΣΑ ΣΤΗ ΛΥΡΙΚΗ

The Jam Art School

Anything that you wanna do, anyplace that you wanna go
Don't need permission for everything that you want
Any taste that you feel is right
Wear any clothes just as long as they're bright
Say what you want, 'cos this is a new art school
Do what you want if it takes your mind
Better do it now, 'cos you won't have time
And never worry if people laugh at you
The fools only laugh 'cos they envy you
Time is motion and the hands are fast
Young words are mumbled, they don't always last
It's up to us to be sure they understand
Who makes the rules that make people select
Who is to judge that your ways are correct
The media as watchdog is absolute shit
The TV telling you what to think
Anything that you wanna do, anyplace that you wanna go
Don't need permission for everything that you want
Any taste that you feel is right
Wear any clothes just as long as they're brightSay what you want,
'cos this is a new art school
Do what you want, 'cos this is the new art school

LIVE μεσα στο κτηριο - εκτος σκηνης

Απεναντι απο ΜΑΤ

Κυριακη Ξημερωμα Δευτερας

ακαδημιας κλειστη για αυτοκινητα

ανοιχτη για ολα τα αλλα ...

ΑΠΕΛΕΥΘΕΥΘΕΡΩΜΕΝΗ ΛΥΡΙΚΗ-ΣΑΒ 31-1-2009

ΜΠΡΕΧΤ

"AYTOI ΠΟΥ ΣΟΥ ΕΚΛΕΨΑΝ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΣΕ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΝ ΤΩΡΑ ΟΤΙ ΕΙΣΑΙ ΑΔΙΑΒΑΣΤΟΣ"

ΤΩΡΑ

ΚΛΕΙΝΕΙ Η ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΚΑΤΑ ΔΙΑΣΤΗΜΑΤΑ ΑΠΟ ΧΟΡΕΥΤΕΣ ΚΑΙ ΑΚΡΟΒΑΤΕΣ
ΕΛΑΤΕ ΟΛΟΙ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ 59
ΚΥΡΙΑΚΗ 01 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2009
_13.00 - 15.30 : Μάθημα Ακροβατικών (με εξέλιξη στο δρόμο)
_16.00 - 17.00 : Παράσταση Χορού
_17.00 - 18.30 : Μάθημα Σύγχρονου Χορού
_19.00 : Γενική Συνέλευση
_21.00 : Προβολή με θέμα την εξέγερση του Δεκέμβρη
_22.00 : AMEROSPEROS (μουσικό σχήμα)+ αυτοσχεδιασμός χορού

σκηνη

Πανω στη σκηνη δεκαδες ατομα αυτη την στιγμη.

05:00

ανοιξαμε ακαδημιας .Παμε μεσα .Εκατονταδες ατομα ακομα ...συνθηματα εναντια στην κρατικη καταστολη ακουστηκαν πριν λογο.

ΚΛΕΙΣΑΜΕ ΤΗΝ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ

αυτήν τη στιγμή έχουμε βγει με ζωντανή μουσική στον δρόμο!

ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΩΡΑ

ΠΟΛΥΣ ΚΟΣΜΟΣ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΧΤΕΣ

τωρα παρασταση αυτοσχεδιασμου, με ζωντανη μουσικη

ΘΑ μπορουσε ο καθε πολιτης να δει δωρεαν παρασταση τωρα εδω στην λυρικη? θα ειχαν ειπωθει ολα αυτα αν δεν ειχε γινει καταληψη?

Εξέγερση και Αντι-πληροφόρηση

Εξέγερση και Αντι-πληροφόρηση


Στις 6-12-2008 ο μαθητής Αλέξης Γρηγορόπουλος δολοφονείται εν ψυχρώ (στα Εξάρχεια) από τον αστυνομικό Επαμεινώντα Κορκονέα. Ένα κύμα οργής ξεσπά αυθόρμητα από το πρώτο βράδυ. Οδοφράγματα και συγκρούσεις με την αστυνομία. Μέρα με τη μέρα γίνονται εκατοντάδες διαδηλώσεις και καταλήψεις σε όλη τη χώρα. Η εξέγερση γίνεται πρώτη είδηση σε όλο τον κόσμο και γίνονται κινήσεις συμπαράστασης στην εξεγερμένη Ελλάδα .

Τα ελληνικά Μ.Μ.Ε μιλούν για σπασίματα και πλιάτσικο. Τα ξένα πρακτορεία μιλούν για εξέγερση. Από το τέλος της πρώτης βδομάδας κιόλας τα κανάλια αρχίζουν ΝΑ ΑΠΟΣΙΩΠΟΥΝ την εξέγερση. Είναι φανερό ότι μεγαλοϊδιοκτήτες, εργοδότες, συμπράττουν με την Κυβέρνηση γιατί ενοχλούνται και φοβούνται. Aυτή η εξέγερση είναι αντισυστημική, ο κόσμος δε μασάει πλέον. Π.Α.Σ.Ο.Κ, ΚΚΕ και ΛΑΟΣ συντάσσονται με την γραμμή της Κυβέρνησης.

Ο κόσμος του κινήματος δείχνει μια συγκινητική ωριμότητα τόσο πολιτικά όσο και στα διαδικαστικά των συνελεύσεων και των διαδηλώσεων. Υπάρχει αλληλεγγύη έμπρακτη, εμπιστοσύνη και πιστή ότι μπορούμε να αμφισβητούμε ανοιχτά πλέον το σύστημα.

Ξεπηδούν συλλογικότητες κι ομάδες σε όλη την Ελλάδα.. Γίνονται δράσεις ουσιαστικές, συμβολικές, συνδικαλιστικές με πολλή τόλμη και φαντασία. Αναφέρω μερικές μόνο από αυτές: η ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ-ΠΑΡΕΜΒΟΛΗ στην Ε.ΡΤ, τα πανό στην Ακρόπολη, η κατάληψη στην Ε.Σ.Η.Ε.Α, η πορεία στο The Mall και πολλές άλλες.

Σύντομα ο κόσμος του κινήματος καταλαβαίνει ότι δε φτάνει μονό ο αγώνας στους δρόμους και στις συνελεύσεις. Χρειάζεται αποτελεσματικότερη πληροφόρηση και μεγαλύτερο άνοιγμα στην κοινωνία.

Αντι-πληροφόρηση


Είναι απαραίτητο να βρούμε τρόπους αντι-πληροφόρησης που να έχουν αντίκτυπο στο ευρύ κομμάτι της κοινωνίας. Η πληροφόρηση μέσω διαδικτύου (που αναμφισβήτητα έχει βοηθήσει σημαντικά) και sms δεν είναι αρκετή. Στόχος της αντι-πληροφόρησης είναι να ΜΑΘΑΙΝΕΙ ο πολίτης τι συμβαίνει πραγματικά στην κοινωνία, στον εργασιακό μεσαίωνα, να ακούει την φωνή των εξεγερμένων. Αυτοί που τρομοκρατούν είναι τα Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης που δημιουργούν κλίμα πανικού και φόβου. Η εξουσία θέλει να έχει παθητικούς, φοβισμένους και μη σκεπτόμενους πολίτες. Τρομοκρατούν με επιλεγμένες εικόνες από συγκρούσεις, και λένε για τυφλή βία στους δρόμους. Όμως υπάρχει πολύς κόσμος στον καναπέ που εν δυνάμει θα συμμετείχε στις κινητοποιήσεις. Οποίος ξεπέρασε αυτό το φόβο βλέπει ότι είμαστε όλοι μαζί, ανένταχτοι, ελευθεριακοί, αντιεξουσιαστές, άνθρωποι σκεπτόμενοι, αριστεριστές, αναρχικοί….. Οι αποφάσεις παίρνονται αμεσοδημοκρατικά, χωρίς προεδρεία , δείχνοντας πρωτόγνωρη ωριμότητα.

Αυτο-οργάνωση για αποτελεσματική αντι-πληροφόρηση
.

Οι πολίτες πλέον έχουν πρόσβαση στα μέσα (διαδίκτυο, μικρές εφημερίδες) και παίζουν ρόλο στο να παράγουν ενημέρωση. Καθώς βρισκόμαστε σε μια κατάσταση κοινωνικής αναταραχής και σημαντικών αλλαγών, είναι ανάγκη να διαφυλάξουμε, να καλλιεργήσουμε και να πάμε ένα βήμα παραπέρα την νέα αυτή μορφή δημοσιογραφίας.

Ο στόχος είναι να χρησιμοποιήσουμε τα υπάρχοντα εργαλεία για την ανάπτυξη δικτυακών τόπων και συνθηκών για την δημιουργία ενός πραγματικά ανεξάρτητου κινήματος αντι-πληροφόρησης που θα επικοινωνεί άμεσα με τον υπόλοιπο κόσμο και θα επεξεργάζεται πληροφορίες που δέχεται από αυτόν.

Είναι απαραίτητο να δημιουργήσουμε τις συνθήκες για να βγει ο κόσμος με κινητά και laptop στο δρόμο να καταγράψει τι συμβαίνει, ενώ άλλος κόσμος θα ελέγχει από το pc του και θα φιλτράρει πληροφορίες. Για τη διευκόλυνση μιας τέτοιας προσπάθειας μπορούν να οριστούν κάποια κέντρα τύπου σε διάφορα σημεία της πόλης με ειδίκευση στο κείμενο, τον ήχο, το βίντεο, όμως η ουσιαστική δουλειά θα γίνει online.

Κεντρική σημασία θα δοθεί επίσης στην ανάδειξη περιστατικών κρατικής καταστολής, τόσο για λόγους νομικής υπεράσπισης θυμάτων της καταστολής, όσο και για την κοινωνική θωράκιση του αγώνα. Οποιαδήποτε άλλη καταγραφή λόγου και πράξεων από την πλευρά των διαδηλωτών θα γίνεται με κινηματικούς όρους και ή δυνατόν σε συνεννόηση με τους ίδιους.

Η διαστρέβλωση, η παραποίηση, η απόκρυψη, η λογοκρισία γεγονότων και ειδήσεων αποτελεί τον κανόνα στον χώρο της «ενημέρωσης», με στόχο τη συλλογική ύπνωση. Συμμετέχοντας από τα μέσα στην εξέγερση και παρακολουθώντας από τα Μέσα τον εξοστρακισμό των πραγματικών γεγονότων σε σχέση με αυτή, διαπιστώνουμε ξαφνικά δυο παράλληλες κοινωνίες. Την κοινωνία, απ’ τη μια, των ανθρώπων, που αγωνίζονται, που αμφισβητούν την κυριαρχία, που παίρνουν τη ζωή τους στα χέρια τους, και απ’ την άλλη, την κοινωνία της διαμεσολαβητής, του θεάματος, της κατανάλωσης, του Life-Style, της επιταγής στην επιστροφή στην κανονικότητα, της συνθηκολόγησης. Όσο για την πολυπόθητη ελευθερία της έκφρασης, που υπαγορεύουν οι αρχές της δημοσιογραφικής δεοντολογίας, πάει περίπατο μπροστά στο συμφέρον των επιχειρηματιών-ιδιοκτητών και τον κίνδυνο να ανατραπεί η κοινωνική τους ειρήνη.


Νikos Labot

Rebelling Interactive Opera Theatre

December’s rebellion, while drawing strength from all previous social struggles, laid the ground for a generalized resistance against everything that offends us and enslaves our lives. It triggered a fight for life that is being disparaged on a daily basis. As an answer to those who understand rebellion as a short lived firecracker, and discard and undermine it by simply saying “life goes on”, we say that the struggle not only continues but has already set our lives on a new basis. Nothing is finished; our rage perseveres. Our agony has not subsided; we are still here. Rebellion in the streets, in schools and universities, in labour unions, municipal buildings and parks. Rebellion also in art.
Against art as a spectacle that is consumed by passive viewers.
Against aesthetics that exclude the ‘Different’.
Against a culture that destroys parks and public space in the name of profit.

We unite our voices with all those in struggle.
In solidarity with Konstantina Kouneva and those arrested during the rebellion.
With our struggle and our own culture, we respond to state oppression, social exclusion and to the attempts of the mass media to terrorize and misinform.
With this initiative that originated in the ‘Arts’ (considering everybody’s life as art), we re-claim a space for the art of living of each and everyone to unfold and for exploring the reformation of culture. We aspire to an unmediated art; open and accessible to all.
We liberate the Greek National Opera because by definition it belongs to all of us.
We feel the need to take things from the beginning and to reinvent the role of art.
Through self-organized processes, we propose free creative actions by everyone and for all those who consider culture as a product of collective creativity.
To recover and reclaim the culture that has been stolen from us.

OPEN GENERAL ASSEMBLY OF THE LIBERATED OPERA
EVERYDAY AT 9.00 PM




STREETS ARE OUR SCENE
REVOLT IS OUR ART

Free opera-tors

Ο χορός της Σιωπής

Ο Χορός της Σιωπής

Θέλω να χορέψω πάνω στα χαμόγελά σας, μέσα στα όνειρα και μέσα στα μυαλά σας
Θέλω να χορέψω πάνω στα λάβαρά σας, στα υποκριτικά τα βλεματά σας
Θέλω να χορέψω στους κρυφούς σας πόθους, πάνω στους πιο μικρούς σας νόμους
Θέλω να χορέψω πάνω σε εκκλησίες, στις αδυναμίες και σε αμηχανίες
Θέλω να χορέψω μέσα στα ψυχιατρεία, σε θαλάμους αερίων και σε αστικά λεωφορεία
Θέλω να χορέψω σε ασφαλίτικα μπουντρούμια και βαθιά υπαλληλικά λαγούμια
Θέλω να χορέψω για πεθαμένες αγάπες, για των ψηφοφόρων τις αυταπάτες
Θέλω να χορέψω για κομματικούς αγώνες και για αντιπαθητικούς θαμώνες
Θέλω να χορέψω για τους κυνηγημένους, για του ονείρου τους εγλωβισμένους
Θέλω να χορέψω για τους μορφωμένους, για νικητές και ηττημένους
Θέλω να χορέψω για τους πολεμιστές, για της αμφίβολης ζωής τους εραστές
Εγώ είμαι ο χορευτής της δικής σου αμαρτίας
Είμαι ο δολοφόνος της καθημερινής σου προδοσίας
Είμαι ο θεριστής του μίσους που σπέρνεις
Είμαι ο δήμιος του εγωκεντρισμού σου
Εγώ είμαι ο τυφλός ζητιάνος που φτύνεις
Εγώ είμαι η πόρνη που χιλιάρικα της δίνεις
Εγώ είμαι η ομίχλη μεσα στο μυαλό σου
Το ρεύμα της ηλεκτρικής καρέκλας σου
Είμαι προϊόν της νοσηρής σου φαντασίας

Παραμένουμε η ΓΕΝΙΑ ΤΟΥ ΧΑΟΥΣ

Γιατί καταλαμβάνουμε την Λυρική

Γιατί καταλαμβάνουμε την Λυρική

Για να απαντήσουμε σ’ αυτούς που μπορεί να αναρωτηθούν γιατί μια κατάληψη του ιστορικού κτιρίου της Λυρικής εκθέτουμε καταρχάς κάποιους συνειρμούς με ιστορικά γεγονότα.
• Στις 29 Σεπτεμβρίου 1941 η οπερέτα «Βαρώνος Ατσίγγανος» του
Γ. Στράους παρουσιάστηκε από την Λυρική σκηνή στο θέατρο Πάρκ.
Την ίδια ημέρα 2000 κάτοικοι της περιοχής της Δράμας εκτελούνταν από τις δυνάμεις κατοχής σε αντίποινα για τις επιθέσεις αντιστασιακών ομάδων.
• Η « Κάρμεν» του Μπιζέ ανέβηκε στις 20 Φεβρουαρίου του 1942 στο θέατρο Ολύμπια, ολόγυρα ο μεγάλος λιμός του χειμώνα του 42 μάστιζε την Ελλάδα, όπου το 63% του πληθυσμού υποσιτίζονταν με αποτέλεσμα 100.000 νεκρούς από ασιτία.
• Η «Αρπαγή από το Σεράϊ» του Μότσαρτ ανέβηκε στις 30 Μάη 1945,
την ίδια ημέρα ο Τριαντάφυλλος Τριανταφύλλου δολοφονήθηκε στο Πουρί Θεσσαλίας, ήταν εκείνο τον μήνα ένα από τα 56 θύματα της τρομοκρατίας από παρακρατικές ομάδες δωσίλογων & μοναρχοφασιστών που συνεργάζονταν με κρατικές δυνάμεις, ενώ υπήρχαν 18.708 πολιτικοί κρατούμενοι σε όλη την Ελλάδα.
• «Ο Βαφτιστικός» του Θεοφράστου Σακελλαρίδη παρουσιαζόταν στις 17 Ιουλίου 1948, ταυτόχρονα βόμβες Ναπάλμ δοκιμάζονταν για πρώτη φορά στον Γράμμο όπου κορυφωνόταν ο Εμφύλιος.
• Στις 22 Νοεμβρίου 1973, πέντε ημέρες μετά την είσοδο των τανκς στο Πολυτεχνείο και μόλις δύο ημέρες μετά την άρση του στρατιωτικού νόμου που είχε επιβληθεί από το δικτατορικό καθεστώς, η Λυρική σκηνή ανακοίνωνε στο κοινό της ότι μπορούσε πλέον να παρακολουθήσει τις οπερέτες «Οι Παλιάτσοι» και «Καβαλαρία Ρουστικάνα».
• Όταν δολοφονήθηκε ο Μιχάλης Καλτεζάς, όποτε εκπυρσοκροτούν περίστροφα αστυνομικών, την ημέρα που ανάγκασαν την Κ. Κούνεβα να πιεί βιτριόλι, τις ημέρες που οποιοσδήποτε μπάτσος παίρνει την διαταγή να χτυπήσει διαδηλωτές, τις βραδιές που οι συλληφθέντες της εξέγερσης του Δεκέμβρη είναι ακόμα στις φυλακές, την στιγμή που οποιοσδήποτε μαθαίνει ότι χάνει την δουλειά του, η Λυρική προσφέρει στο κοινό της διαφυγή και στην κοινωνία μιά καθησυχαστική εικόνα ευμάρειας.

Αυτή την στιγμή δεν θα ασχοληθούμε ούτε με το ποιοι έβλεπαν αυτές τις παραστάσεις, ούτε ποιοι τις παρουσίαζαν, ούτε ποιοι διορίζονταν σαν διευθυντές της Λυρικής όλα αυτά τα χρόνια από την κατοχή, στον εμφύλιο αλλά και αργότερα όπως πχ στην διάρκεια της δικτατορίας.

Η κατάληψη ενός συμβόλου σαν τη Λυρική δεν έγινε για αποπληρωμή ιστορικών χρεών, έγινε απλά γιατί θέλουμε να θυμίσουμε σε όλους, διοικούντες, κυβέρνηση, καλλιτέχνες η θεατές, ότι εκεί έξω και τώρα μέσα, υπάρχει και ένας άλλος κόσμος αναπόσπαστο τμήμα του λαού της χώρας μας, που δεν μπορείτε να τον αγνοείτε παρά το γεγονός ότι πυροβολιέται, πνίγεται με δακρυγόνα, κατεβαίνει σε μπλόκα, απαιτεί λίγο αέρα αντί για τσιμέντο και συγχρόνως αναρωτιέται και διεκδικεί μιά άλλη θέση της τέχνης στην κοινωνία.

Ελεύθεροι Λυρικοί

Ε.ξεγερμένη Λ.αϊκή Σ.κηνή



Η εξέγερση του Δεκέμβρη δικαιώνοντας όλους τους προηγούμενους κοινωνικούς αγώνες έδωσε το έναυσμα για γενικευμένη αντίσταση σε όλα αυτά που μας προσβάλλουν και μας υποδουλώνουν. Πυροδότησε τον αγώνα για τη ζωή, που κάθε μέρα απαξιώνεται. Σε πείσμα όλων όσων βλέπουν την εξέγερση σαν πυροτέχνημα και τη θάβουν τελειώνοντας τον επικήδειο με το «η ζωή συνεχίζεται» απαντάμε ότι ο αγώνας συνεχίζεται και θέτει τη ζωή μας σε μια νέα βάση. Όλα έχουν μείνει μετέωρα, όπως και ο θυμός μας. Η αγωνία μας δεν έχει κοπάσει γι’ αυτό είμαστε ακόμα εδώ.. Εξέγερση στους δρόμους, στα σχολεία, τα πανεπιστήμια, τα εργατικά κέντρα, τους δήμους και τα πάρκα. Εξέγερση και στην τέχνη.
Κόντρα σε μια τέχνη- θέαμα που καταναλώνεται από παθητικούς θεατές. Κόντρα σε μια αισθητική που αποκλείει την διαφορετικότητα. Κόντρα στον πολιτισμό που καταστρέφει πάρκα και δημόσιους χώρους στο όνομα του κέρδους.
Ενώνουμε τις φωνές μας με όσους αγωνίζονται. Είμαστε αλληλέγγυοι στην Κωνσταντίνα Κούνεβα και στους συλληφθέντες της εξέγερσης.
Απαντάμε στην κρατική καταστολή, τον κοινωνικό αποκλεισμό και την απόπειρα τρομοκρατίας και παραπληροφόρησης από τα ΜΜΕ με τον αγώνα μας και τον πολιτισμό.
Μια πρωτοβουλία ανθρώπων των τεχνών (θεωρώντας τέχνη τη ζωή του καθενός) οικειοποιείται ένα χώρο για την Τέχνη της ζωής του καθενός θέτοντας το ζήτημα της αναδημιουργίας της κουλτούρας σε μια νέα βάση. Επιδιώκουμε μια τέχνη αδιαμεσολάβητη, ανοιχτή σε όλους, που ο καθένας μπορεί να είναι φορέας της.
Απελευθερώνουμε την Εθνική Λυρική Σκηνή, γιατί εξ’ ορισμού μας ανήκει. Έχουμε την ανάγκη να πούμε τα πράγματα από την αρχή και να ξαναβρούμε το ρόλο της τέχνης. Μέσα από διαδικασίες αυτοργάνωσης προτείνουμε ελεύθερες δημιουργικές δράσεις από όλους και για όλους όσους θεωρούν τον πολιτισμό προϊόν συλλογικής δημιουργίας.
Για να ξανακερδίσουμε τον πολιτισμό που μας στερείται.



ΑΝΟΙΧΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΜΕΝΗΣ ΛΥΡΙΚΗΣ ΣΚΗΝΗΣ ΣΤΙΣ 9 μ.μ.




ΘΕΑΤΡΟ ΜΑΣ Ο ΔΡΟΜΟΣ
ΤΕΧΝΗ ΜΑΣ Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ



(ελεύθεροι λυρικοί)